Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2021

Οι ... ΕΠΑΙΝΟΙ και οι ... ΚΟΛΑΚΕΙΕΣ... στην Πνευματική Ζωή...



π. Δαμιανός Σαράντης


Οι έπαινοι και οι κολακείες για την πνευματική ζωή, για τον αγώνα και την ουσία της πνευματικής ζωής, σημαίνουν λίγο-πολύ το να ακυρώνεις, να υβρίζεις και να υπονομεύεις τον συνάνθρωπο.

Όσο ο κοσμικός άνθρωπος ζει και τρέφεται με τον κούφιο έπαινο και την αναγνώριση, τόσο ο πνευματικός κάνει τα πάντα για να αποφύγει τη στείρα επαινολογία.

Όποιος αγαπά, δεν (μπορεί και δεν γίνεται να) κολακεύει, δεν (μπορεί και δεν γίνεται να) επαινεί με κενότητα και φθόνο.

Όποιος θέλει μόνο να υποκρίνεται, να υποκρίνεται ασύστολα και παραπλανητικά ότι αγαπά, ότι υπερασπίζεται, ότι κατονοεί, ότι συντρέχει και βοηθά, αυτός επιλέγει σαν αρχή των κάλπικων λόγων του και σαν αθεάρεστη αρχή της ψευδοζωής του, όχι φυσικά την αλήθεια της αγάπης, αλλά το ψεύδος, τον φθόνο και την κουφότητα των επαίνων και κολακειών.

Να, γιατί στην Πατερική εμπειρία και σοφία, ο έπαινος σημαίνει το να παραδίδεις τον πλησίον σου σ’ έναν πνευματικό θάνατο· το θάνατο της υπερηφανείας, της υψηλοφροσύνης, της απατηλής αυτάρκειας.

Να, γιατί σχεδόν όλες οι σημερινές σχέσεις αποτυγχάνουν παταγωδώς, επειδή ακριβώς στηρίζονται στη χίμαιρα των επαινετικών, αβρών, διπλωματικών και θωπευτικών λόγων, οι οποίοι παρά την εξωτερική τους ευγένεια, κρύβουν μεγάλο και όχι λίγες φορές αθεράπευτο μίσος.

ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια: