Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2021

Πανδημία σέ ...καιρούς ἀποστασίας : Τό πρόβλημα και η πνευματική του διάσταση...



Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

Προηγουμένου Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου

Ἁγίων Μετεώρων

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ! ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΘΕΙ !!!


πανδημία COVID-19 μέ τά παρεπόμενά της χει συντριπτικές καί καταλυτικές συνέπειες στήν ζωή τν νθρώπων.

θανατηφόρος ός (SARS-CoV-2) χει ς τραγική συνέπεια τήν πώλεια κατοντάδων χιλιάδων νθρώπων σέ λο τόν κόσμο καί στήν πατρίδα μας.

Δυστυχς θρηνήσαμε καί θρηνομε κόμη θύματα, παρά τίς περάνθρωπες προσπάθειες καί τήν θυσιαστική διακονία τν ατρν καί τν νοσηλευτν.

κοινωνική ποστασιοποίηση, πομόνωση, σύγχυση, τρομοκρατία, φόβος, τό γχος, γωνία, βεβαιότητα, πανικός χουν πικρατήσει στήν καθημερινότητα τν νθρώπων.

Πολλοί συμπολίτες μας βρίσκονται μπροστά στό φάσμα τς νεργίας ξαιτίας τν οκονομικν πιπτώσεων τν περιοριστικν (λόγ covid) μέτρων καί πολλές πιχειρήσεις βιώνουν τίς τεράστιες συνέπειες δηγούμενες σέ κλείσιμο.

Ποικίλα κοινωνικά προβλήματα προκαλονται πό τήν τεράστια ψυχολογική πίεση δηγώντας στήν κατάθλιψη, τίς ατοκτονικές τάσεις, τήν ξαρση τς βίας καί τς γκληματικότητας.

Σέ πολιτικό πίπεδο βιώνουμε τήν συρρίκνωση τν λευθεριν καί τν δικαιωμάτων τν πολιτν, τήν παραβίαση και καταπάτηση το Συντάγματος, τόν συγκεντρωτισμό στήν λήψη τν ποφάσεων, τήν ποβάθμιση το κοινοβουλευτικο ργου, στοιχεα πού συνιστον πειλή γιά τήν ποιότητα τς Δημοκρατίας.

Κορυφαία κδήλωση το συγκεντρωτισμο, το αταρχισμο καί τς πιβολς νελεύθερων πιλογν στούς πολίτες συνιστ, βεβαίως, καί πιβολή το ποχρεωτικο μβολιασμο, πού τόσο πολύ χει διχάσει τούς πολίτες, χει πιφέρει τεράστια σύγχυση καί διχοστασία, παράδεκτες διακρίσεις καί ποκλεισμούς.

Τραγικές, στόσο, ταν ο συνέπειες καί στήν κκλησιαστική ζωή τν πιστν ξαιτίας τς πρωτόγνωρης πιβολς τς παγορεύσεως τς λατρείας καί τς παράδεκτης, μανιώδους καί λυσσαλέας πιθέσεως ναντίον τς Θείας Κοινωνίας, βάλλοντας εθέως καί προκάλυπτα ναντίον τς θεότητος το Θεανθρώπου, το Κυρίου μν ησο Χριστο.

λα ατά τά φαινόμενα θά πρέπει, βεβαίως, νά τά προσεγγίζουμε μέσα καί πό τήν πνευματική τους διάσταση, νά τά ρμηνεύουμε καί νά τά ντιμετωπίζουμε σύμφωνα μέ τόν νόμο καί τό θέλημα το Θεο.

Γιά ναν ρθόδοξο χριστιανό εναι δεδομένο τι Κύριός μας ησος Χριστός εναι πόλυτος Κύριος το κόσμου καί τς στορίας.

Τίποτε δέν μπορε νά συμβε στήν κτιστή πραγματικότητα, ν ατό δέν εναι στό σχέδιο καί τό θέλημα το γίου Τριαδικο Θεο, ετε τό κατ’ εδοκίαν ετε τό κατά παραχώρησιν ξαιτίας τν μαρτιν μας.

πανδημία ς παιδαγωγία (πιτίμιο-κανόνας)

Πολλές φορές, λλωστε, χουμε τήν παιδαγωγική πέμβαση τς γάπης το Θεο, χουμε κανόνες καί πιτίμια πό τόν Θεό, ποος πιτρέπει ποικίλα δεινά (πανδημίες, πολέμους, λιμούς, σεισμούς κ.λπ.), στε νά δηγήσει τόν νθρωπο στήν μετάνοια καί τήν παναφορά του πό τήν πιστία καί τήν ποστασία.

«Παιδεύσει σε ποστασία σου, καί κακία σου λέγξει σε· καί γνθι καί δέ, τι πικρόν σοι τό καταλιπεν σε μέ, λέγει Κύριος Θεός σου· καί οκ εδόκησα πί σοί, λέγει Κύριος Θεός σου»[1].

(Δηλ. ποστασα σου πό μένα θά σέ τιμωρήσει καί κακα σου θά σέ λγχει καί θά σέ συγκλονίζει.

πό ατά πού φίστασαι, μθε καί δς, τι εναι πολύ πικρό γιά σνα, νά γκαταλεψεις μένα τόν Θεό σου καί προστάτη, λγει Κριος Θες σου· παυσα νά σέ περιβάλλω μέ εμένεια καί προστασία).

Στό σημεο ατό χουμε χρέος νά ποκαταστήσουμε τήν λήθεια καί νά δηλώσουμε χωρίς ποπτες περιστροφές τι ατό πού κατά κόρον τονίζεται πό πολιτικούς καί κκλησιαστικούς κόμη παράγοντες: «πάνω πό λα γεία», ποτελε πικίνδυνη πλάνη πί τς ποίας δράζεται λο τό σύγχρονο φήγημα τς θέου γαπολογίας καί πίπλαστης φιλανθρωπίας.

χι, σωματική γεία δέν εναι πάνω π’ λα.

Δέν εναι τό πρώτιστο γαθό.

Πάνω π’ λα εναι γιασμός το λου νθρώπου καί χαρισματική θέωσή του.

Πάνω π’ λα εναι νωσή του μέ τό ψιστο γαθό πού εναι Τριαδικός Θεός καί μάλιστα μέ ποιοδήποτε κόστος· κόμα καί μέ τό «ψιστο», τήν σωματική γεία.

Γιατί μπορε νά χουμε σωματική γεία καί νά εμαστε μέσα στήν κκλησία, μέ τήν ζωή μας, μως, νά εμαστε οσιαστικά κτός κκλησίας, φο εμαστε ν ποστασί καί χι ν μετανοί.

,τι συμβαίνει, λλωστε, στίς μέρες μας δέν εναι παρά τά σημεα τς σύγχρονης ποστασίας μας.

Εναι τά πότοκα τς νομίας καί τς μαρτίας πού νεργεται καί πού γνωρίζει τεράστια ξαρση καί νταση στήν ποχή μας καί μς φέρνει ντιμέτωπους μέ μία πρω το φα ν καί πο λύ πλευ ρη κρί ση καί μία διαίτερα δυνηρή πραγματικότητα.

Μία πραγματικότητα γεμάτη διλήμματα καί διέξοδα, γεμάτη σύγχυση καί διχοστασία, μφιβολία καί λιγοπιστία, πού συνοδεύεται πό τό πλεόνασμα τς μαρτίας, τς κπτωσης, τς παξίας καί τς διαφθορς σέ προσωπικό καί συλλογικό πίπεδο.

Μς λέγει χαρακτηριστικά Μ. Βασίλειος: «Διά τατα νόσοι πόλεων καί θνν, έρων αχμοί καί φορίαι γς καί α κατά τόν βίον κάστ τραχύτεραι περιπτώσεις τς κακίας τήν αξησιν περικόπτουσαι.

στε τά τοιατα κακά παρά Θεο γίνεται, τν ληθινν κακν τήν γένεσιν ξαιροντα…

ναιρε τοίνυν τό κακόν Θεός, οχί δέ τό κακόν κ το Θεο»[2].

(Δηλ. Γι’ ατό τό λόγο [συμβαίνουν] ο ρρώστιες τν πόλεων καί τν θνν, ο ξηρασίες τν έρων καί ο καρπίες τς γς καί ο κόμη πιό σκληρές περιστάσεις στή ζωή το καθενός πού περικόπτουν τήν αξηση τς κακίας.

στε λα τά κακά ατά πού παραχωρονται πό τόν Θεό, φαιρον τήν ατία τς δημιουργίας τν πραγματικν κακν...

Θεός λοιπόν καταστρέφει τό κακό καί τό κακό δέν προέρχεται πό τόν Θεό).

Γιά νά μπορέσουμε, λοιπόν, νά ντιληφθομε καί νά ρμηνεύσουμε σωστά τούς μεγάλους ατούς πειρασμούς καί τίς δοκιμασίες πού Θεός παραχωρε, θά πρέπει νά ναζητήσουμε καί νά στιάσουμε στήν «αξηση τς κακίας» καί τήν ατία τν πνευματικν κακν, τά ποα καί πισείουν τά βαρύτατα δεινά πού βιώνουμε.

Γι’ ατό καί δέν θά πρέπει νά φησυχάζει κανείς, λλά νά νησυχε σοβαρά χι τόσο γιά τό πνεμα κατάρρευσης καί σήψης τς ποχς μας, σο γιά τήν προβολή καί νομιμοποίηση ατο το πνεύματος ς κάτι τό φυσικό καί πομένως ξιόπρακτο.

Βέβαια, μαρτία πάντοτε πρχε.

Σήμερα, μως, λαμβάνει πίσημη μορφή καί θεσμικό χαρακτήρα.

Δέν πιτελεται μυστικά, δέν θεωρεται πτώση, λλά καύχηση καί τιμή!

χουμε, τσι, τό πέρασμα πό τήν νομία στήν ποστασία.

ποστασία ς προδρομικό φαινόμενο το ντιχρίστου

Στό σημεο ατό θεωρομε παραίτητη μία πολύ σύντομη ναφορά στό θέμα τς ποστασίας, πς ατή διαφοροποιεται πό τήν νομία καί τήν σχατολογική διάστασή της, ς προδρομικς κατάστασης το ντιχρίστου.

Στήν Β΄ πρός Θεσσαλονικες πιστολή του, πόστολος Παλος ναφέρεται στήν ποστασία ς σημεο λεύσεως τν σχάτων, ς προδρομικό σημεο το ντιχρίστου.

πόστολος πευθύνεται στούς Θεσσαλονικες καί τούς διαβεβαιώνει τι δέν θά γίνει συντέλεια το κόσμου «ἐὰν μ λθ ποστασία πρτον κα ποκαλυφθ νθρωπος τς μαρτίας» (Β΄ Θεσ. 2, 3) (δηλ. άν δέν ρθει πρτα ποστασα καί φανερωθε νθρωπος τς μαρτας)· καί συμπληρώνει τι «τ γρ μυστήριον δη νεργεται τς νομίας» (Β΄ Θεσ. 2, 7) (δηλ. διτι νομία δη νεργε μυστικά).

Χρονικά, λοιπόν, προηγεται νομία, ποία νεργεται καί πεκτενεται κατά τρπο κμη μυστικ («μυστήριον»), στε νά μήν εναι ξ λοκλρου φανερή.

Στήν περίοδο τς νομίας διάβολος νεργε συγκεκαλυμμένα.

Στήν περίοδο τς ποστασίας, ποία κολουθε τήν νομία, διάβολος πλέον νεργε φανερά.

ποστασία, λοιπόν, θά εναι μία ποκάλυψη τς πάρχουσας νομίας, θά εναι λοκλήρωση, πληρότητα τς νομίας.

γιος γνάτιος Μπριαντσιανίνωφ παρατηρε τι:

« ντίχριστος θ λθη στν καιρό του· τν ποχ πο το καθωρίσθη.

Θ προηγηθ μι γενικ ποστασία.

Τ μέγιστο μέρος τν νθρώπων θ γκαταλείψουν τν χριστιανικ πίστη.

ποστασία θ εναι τ προστάδιο.

Θ προετοιμάση τν κόσμο ν δεχθ τν ντίχριστο. ..

ντίχριστος θ εναι πόλυτα εθυγραμμισμένος μ τν γενικ θικ κα πνευματικ κατεύθυνση τν νθρώπων τς ποχς του»[3].

ποκάλυψη τς νομίας, δηλαδή ποστασία, στίς μέρες μας εναι πραγματικά χαρακτηριστική.

« νομία, πράγματι, δέν κρύβεται, λλά διαφημίζεται.

Σέ πίπεδο θικς νομία χει γίνει μεταφορικά καί κυριολεκτικά νόμος.

καθένας προτρέπεται νά κάνει ,τι πιθυμε χωρίς φραγμούς, νοχές καί ναστολές...

Σέ νομικό πίπεδο, νομιμοποίηση τν κτρώσεων, τς πορνογραφίας καί τς μοφυλοφιλίας, πως καί προώθηση τς εθανασίας, εναι χαρακτηριστικά παραδείγματα ατς τς τάσης.

Μιλμε γιά πέρβαση τν ρίων χι πλά τς χριστιανικς θικς λλά καί, γενικότερα, τς κατά συνείδησιν θικς, τς θικς μέ βάση τό κοινό περί καλο καί δικαίου ασθημα»[4].

μως, πειδή κριβς μετακινήσαμε ατά τά ρια, γι’ ατό τό λόγο χουμε καί θά χουμε φοβερές πιπτώσεις, νάλογες μέ ατές πού βιώνουμε σήμερα.

χουμε φτάσει, δυστυχς, στό σημεο, που ρετή χλευάζεται ς πισθοδρομική, ν μαρτία παινεται· θική καταπατται ς ναχρονιστική, ν νηθικότητα προβάλλεται καί πιβάλλεται ς πρόοδος· τιμιότητα πορρίπτεται ς ναποτελεσματική, ν παρανομία τείνει νά καταστε κοινός τόπος.

Φτάσαμε στό σημεο τό φύσικο νά θεωρεται ς φυσιολογικό καί τό παραβατικό ς νόμιμο· παραδοχή το φυσιολογικο καί παραδεδομένου νά θεωρεται ρατσισμός.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα λων θεσμική ναγνώριση καί καθιέρωση τς μοφυλοφιλίας ς μίας ντολογικς καί φυσιολογικς κατάστασης το νθρωπίνου εδους καί συνεχής προβολή της ς φυσικο τρόπου ζως καί παράλληλη διασφάλιση τν λεγόμενων δικαιωμάτων τν ΛΟΑΤΚΙ+ (Λεσβίες, μοφυλόφιλοι, μφιφυλόφιλοι, Τράνς, Κουήρ, ντερσεξ)[5].

Ατή σχατη θική ξαχρείωση, μέ κορυφαία τήν μοφυλοφιλία, κρατος εδαιμονισμός, μετρη λοφροσύνη, σαρκολατρία καί σαρκολαγνεία χουν ντονο σχατολογικό χαρακτρα καί μς νάγουν στήν κφυλη ζωή τν Σοδόμων καί τόν φησυχασμό τς ποχς το Νε.

Σύμφωνα μέ τόν ψευδ λόγο το Κυρίου μας, πως κριβς γινε τήν ποχή το Νε, τσι θά γίνει καί κατά τήν Δευτέρα Παρουσία το Χριστο: 

«Διότι πως συνέβη μέ τίς μέρες το Νε, τσι θά γίνει καί παρουσία το υο το νθρώπου.

πως δηλαδή στίς μέρες πού προηγήθηκαν πό τόν κατακλυσμό ξακολουθοσαν ο νθρωποι νά τρνε καί νά πίνουν συλλόγιστα, νά νυμφεύονται καί νά παντρεύουν τά παιδιά τους, μέχρι κείνη τήν μέρα πού μπκε Νε στήν κιβωτό, καί δέν κατάλαβαν τίποτε, σπου λθε κατακλυσμός καί τούς φάνισε λους, τσι θά γίνει καί παρουσία το υο το νθρώπου»[6] (Ματθ. κδ΄ 37-39).

μοίως δέ καί κατά τήν συντέλεια τν αώνων, θά γίνει πως καί τίς μέρες τν Σοδόμων: «Θ συμβε ,τι γινε κα κατ τίς μρες το Λώτ.

Κα ττε ο νθρωποι τρωγαν, πιναν, γραζαν, πωλοσαν, φύτευαν, κτιζαν χωρς ν σκπτωνται καθλου τν Θεν.

Τν ρα μως πο φυγε Λτ π τ Σδομα, βρεξε π τν οραν φωτι κα θειφι κα κατστρεψε λους.

μοια μ ατ θ συμβον κα κατ τν μρα τς δευτρας παρουσας, πο θ φανε μ λη του τν δξα υἱὸς το νθρώπου»[7] (Λουκ. ιζ΄ 28-30).

πως τονίζει καί πόστολος Παλος:

«Δι τοτο παρδωκεν ατος Θες ες πθη τιμας. α τε γρ θλειαι ατν μετλλαξαν τν φυσικν χρσιν ες τν παρ φσιν, μοως τε κα ο ρσενες φντες τν φυσικν χρσιν τς θηλεας ξεκαθησαν ν τ ρξει ατν ες λλλους, ρσενες ν ρσεσι τν σχημοσνην κατεργαζμενοι κα τν ντιμισθαν ν δει τς πλνης ατν ν αυτος πολαμβνοντες» (Ρωμ. 1, 26-27).

(Δηλ. Γιά τό λόγο ατό τούς παρέδωσε Θεός σέ πάθη τιμωτικά, διότι καί ο γυνακες τους ντάλλαξαν τήν φυσική χρήση μέ τήν φύσικη, μοίως καί ο νδρες, φο φησαν τήν φυσική σχέση τς γυναίκας, ναψαν πό τίς ρέξεις τους μεταξύ τους, στε σελγον νδρες μέ νδρες, πολαμβάνοντας τσι νας πό τόν λλο τήν νταμοιβή τς πλάνης τους πού τούς ξιζε).

γιος ωάννης Χρυσόστομος λεγε χαρακτηριστικά γιά τό μάρτημα τς μοφυλοφιλίας: «Πάντα μέν ον τιμα τά πάθη, μάλιστα δέ κατά τν ρρένων μανία...

Καί περ ν εποις μάρτημα, οδέν σον ρες τς παρανομίας ταύτης…

Ο γάρ ο θετοί μόνον, λλά καί ατοί ο τς φύσεως νατρέπονται νόμοι».[8] 

(λα τά πάθη εναι τιμα, πάνω π λα μως τιμο, τιμότατο, εναι μοφυλοφιλία....

ποιοδήποτε μάρτημα καί ν ναφέρεις, δέν εναι σο μέ ατήν τήν παρανομία, ποία νατρέπει χι μόνο τούς θετούς νθρώπινους νόμους, λλά καί τούς νόμους τς φύσεως).

γιος Νικόδημος γιορείτης, στήν ρμηνεία το Κανόνα τν Χριστουγέννων, διασώζει μία μαρτυρία πό τήν νύχτα τν Χριστουγέννων, πού φανερώνει τό πόσο μισητή εναι στά μάτια το Θεο μαρτία τς μοφυλοφιλίας.

Γράφει συγκεκριμένα:

«Τρίτον δέ καί τελευταον θαμα κολούθησεν ν τ Χριστο Γεννήσει· λέγει γάρ νας Διδάσκαλος, τι τήν νύκτα κείνην, κατά τήν ποίαν γεννήθη Δεσπότης Χριστός, στειλε πρτον να γγελον καί θανάτωσεν λους τούς ρσενοκοίτας, που σαν ες τόν Κόσμον, καί πειτα γεννήθη, διά νά μή ερεθ τότε ες τήν γν μία τοιαύτη Θεομίσητος μαρτία (παρά ερωνύμ)»[9].

Καί γιος ερώνυμος πεσήμανε τήν σχατολογική διάσταση τς αξησης τς μοφυλοφιλίας προλέγοντας τι «ταν θά πολλύνει (δηλ. πληθυνθε) μοφυλοφιλία στούς χριστιανικούς λαούς τότε πλησιάζει τό τέλος