Σάββατο, 26 Ιουνίου 2021

Ἡ διαστρέβλωση τῶν Ἁγίων μας μέσα στή μεταπατερική πλάνη...



το Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινς στορίας


Πολύ συχνά ναφερόμαστε στό διαβόητο νδοεκκλησιαστικό (;) ρεμα τς λεγόμενης «μεταπατερικότητας».

πενθυμίζουμε τι πό τόν βλάσφημο ατό ρο οσιαστικά ννοεται μία λοένα καί αξανόμενη τάση πού πρεσβεύει τόν κκλησιαστικό «κσυγχρονισμό» σέ βάρος τν ερν Κανόνων καί τν γίων Πατέρων, ο ποοι (παρότι φυσικά κάτι τέτοιο συνήθως δέν μολογεται ρητά) ντιμετωπίζονται ν πολλος ς ξεπερασμένοι, μέ ποτέλεσμα τή διαμόρφωση μις νέας ναθεωρητικς «θεολογίας», δθεν προσαρμοσμένης στίς σύγχρονες νάγκες καί τά προβλήματα τς σημερινς ποχς.

Μέ κύριες πηγές κπόρευσης τό ζοφερό Φανάρι, τήν ατοφερόμενη ς …«καδημία Θεολογικν Σπουδν» το Βόλου, τόν θεολογικό σύνδεσμο το «Καιρο», ρκετές λλαδικές μητροπόλεις καί πλεστα λλα ργανα (ντυπα, στολόγια κλπ), μάδα ατή ταυτίζεται πλήρως μέ τούς Οκουμενιστές (καθώς βέβαια ετε γιά μεταπατερικότητα μιλήσει κανείς, ετε γιά θεολογία τν κλάδων, ετε γιά Οκουμενισμό, λα ατά ποτελον ψεις κριβς τς διας βαρύτατης πλάνης καί παναίρεσης).

 Μιά πού πρίν πό λίγες μόλις μέρες ορτάσαμε τήν Πεντηκοστή καί τήν ορτή το γίου Πνεύματος (ν καί τήν προηγούμενη Κυριακή εχαμε τιμήσει τή μνήμη τν Πατέρων τς Α΄ Οκουμενικς Συνόδου) καί πίσης μιά πού βρισκόμαστε στό κέντρο μις πίστευτης δογματικς καί κκλησιολογικς κτροπς καί στρέβλωσης (ξ ατίας μλλον ξ φορμς τς δθεν πανδημίας), δέν στερεται σημασίας μία κόμη ναφορά στην κύρια πληγή (και πραγματική ατία λων ατν).

Παράλληλα μέ τή δθεν πανδημία λλωστε, πολλαπλασιάζονται σταθερά ο φωνές και ο κινήσεις για νώσεις «κκλησιν» καί ερύτερες νώσεις θρησκειν μέσα στό πλαίσιο τς «Μεγάλης πανεκκίνησης» ποιασδήποτε λλης δαιμονικς νεοεποχίτικης παγκόσμιας ξέλιξης πού βρίσκεται ante portas.

Μέσα στό διο πλαίσιο πολλαπλασιάζονται καί ο φωνές κληρικν, πού περαμυνόμενοι τν «κκλησιαστικν διαλόγων» μέ τόν Παπισμό, τίς λλες αρέσεις, λλά καί τίς λλες θρησκεες, βρίσκουν σφάλματα στή διδασκαλία μεγάλων κκλησιαστικν μας Πατέρων, πως γιος Γρηγόριος Παλαμς καί γιος Νικόδημος γιορείτης, ν σέ λλους δέν βρίσκουν μέν σφάλματα, λλά τούς ρμηνεύουν διαστρεβλωτικά. 

χω ναφερθε παλαιότερα μάλιστα καί σέ λλαδικό μητροπολίτη πού εχε φτάσει στό τραγικό σημείο νά μιλήσει μέχρι καί γιά διάλογο προσέγγισης καί…γάπης πού εχε δθεν ναπτύξει στά τέλη το 8ου αώνα μέ κπροσώπους το σλάμ πίσης μέγας θεολόγος μας γιος ωάννης Δαμασκηνός.

πόρριψη μέρους τν ερν Κανόνων καί τς διδασκαλίας τν Πατέρων τς κκλησίας μας, λλά καί πιλεκτική μφισβήτηση τν γίων μας γενικότερα, εναι πράγματι βασικότατο γνώρισμα λων τν μεταπατερικν οκουμενιστν.

Ατή μφισβήτηση/πόρριψη πραγματοποιεται βάσει τς θέσης τι καί ο γιοι ταν νθρωποι πού καναν λάθη, ρα δέν μπορομε νά τούς μπιστευόμαστε σέ λα σα δίδασκαν πρατταν (θέσης πού πατ μέν στήν ρθή ποψη τι ντως κατά τήν ρθοδοξία δέν πάρχει νθρωπίνως λάθητο, περαιτέρω μως τή χρησιμοποιε διαστρεβλωτικά, μέ στόχο νά συμπληρώσει καί νά «δικαιώσει» τήν ναθεωρητική - καί βασικά ποδομητική - ψευδοθεολογία τς μεταπατερικότητας, φ’ σον πό τή διδασκαλία τν γίων μας μπορομε πλέον νά…πιλέγουμε σα θέλουμε καί σα συνάδουν μέ τόν χαλασμένο λογισμό μας).

 Τό ποτέλεσμα εναι διαστρέβλωση τν κκλησιαστικν Πατέρων σέ σα γραψαν ναντίον το Παπισμο καί τν λλων αρέσεων, λλά καί λλων θρησκειν, καθώς καί ς πρός τή μή κοινωνία μέ σχισματικούς, τεροδόξους καί λλοθρήσκους.

Χαρακτηριστική λοιπόν προαναφερθεσα περίπτωση μέ τή διαστρέβλωση το γίου ωάννου Δαμασκηνο, το ποίου γνώση γύρω πό τό σλάμ καί προσπάθειά του νά πείσει τούς μωαμεθανούς τς ποχς του γιά τήν πλάνη τους καί νά τούς μεταστρέψει στήν λήθεια, χαρακτηρίζεται σήμερα πό κάποιους μεταπατερικούς ς…νοιγμα καί διαθρησκειακός διάλογος σύγχρονου τύπου (δηλαδή ς συγκρητιστική προσέγγιση πιπέδου Π.Σ.Ε.).

Χαρακτηριστικό πίσης τό συχνά προβαλλόμενο ψέμα τι πάρχουν γιοι πού δέχθηκαν τόν Παπισμό ς Εκκλησία (ν φυσικά ν ζητήσει κανείς πό τούς νερυθρίαστα ψευδόμενους νά κατονομάσουν στω καί ναν, δυνατον νά δώσουν πάντηση).

δυναμία κριβος πάντησης σέ τιδήποτε εναι λλωστε κάτι πού γενικά χαρακτηρίζει τούς «μεταπατερικούς», ν διαλεκτική τακτική τους βρίθει πό ψεύδη, πιλεκτικά λλοιωμένες λήθειες καί σοφίσματα, μέ τά ποα προσπαθον (καί βεβαίως συχνά πετυχαίνουν) νά παρασύρουν καί νά πείσουν τομα μηδενικς λλιπος θεολογικής κατάρτισης.

 Μέσα στό παραπάνω πλαίσιο, τή χειρότερη μεταχείριση ντιμετωπίζουν, πως εναι φυσικό, γιοι τς Εκκλησίας μας πού πολέμησαν διαίτερα τόν Παπισμό καί τίς λοιπές αρέσεις (τεράστιος πράγματι κατάλογος πό τόν Γρηγόριο Παλαμ καί τόν Μάρκο Εγενικό ς τόν ουστίνο Πόποβιτς, μέ πιό μισητούς πάντως λων μλλον τόν Νικόδημο γιορείτη καί τούς Κολλυβάδες).

Τή διαστρέβλωση μως δέν τή «γλίτωσαν» φυσικά οτε καί σύγχρονοι γιοι, πού δέν φησαν μάλιστα συγγραφικό ργο πίσω τους καί συνεπς κάποια πό τά λεγόμενά τους στάθηκε πολύ πιό εκολο νά παραχαραχθον πό τούς πιτήδειους.

λόγος σφαλς γιά τόν γιο Παΐσιο, τόν γιο άκωβο, κυρίως δέ τόν γιο Πορφύριο, το ποίου περίφημος πόθος γιά τήν νωση το χριστιανικο κόσμου παρερμηνεύθηκε βάναυσα.

κενο μως πού φυσικά ποσιωπται εναι τι πόθος ατός (πού στήν πραγματικότητα βέβαια διακρίνει λους τούς γίους μας) φοροσε στήν πιστροφή τν αρετικών στήν ρθοδοξία καί χι βεβαίως στήν ψευδοένωση μέ ναγνώριση καί δικαίωση τς πλάνης.

 Παρά τίς σκεμμένες μως παρερμηνεες μέ τίς ποες βεβηλώνεται σεπτή μνήμη τν τριν νεοφανν γίων μας, πάρχουν πολλές φράσεις καί διδασκαλίες τους (λλά καί πολλά περιστατικά πό τούς βίους τους) πού δείχνουν ξεκάθαρα πόσο καί ο τρες θεωροσαν αρεση τόν Παπισμό καί τίς προτεσταντικές ψευδοεκκλησίες, ποιά στάση εχαν πέναντι στούς αρετικούς ς πρόσωπα (στάση γάπης, λλά χι δικαίωσης τς πλάνης τους - στάση δηλαδή πού εχε ς στόχο τήν πιστροφή καί χι τήν μμονή τους στήν αρεση) καί ποιά στάση εχαν πίσης πέναντι στίς λλες θρησκεες (τίς ποες θεωροσαν δαιμονικά ποκυήματα), καθώς καί στό πί θύραις παγκόσμιο πανθρησκειακό νεοεποχίτικο τερατούργημα.

Καί ν δέν μίλησαν κόμη περισσότερο γιά τόν Οκουμενισμό, φείλουμε νά λάβουμε π’ ψιν τι τήν ποχή πού κενοι ζοσαν, λα σα συνέβαιναν στό οκουμενιστικό-νεοεποχίτικο πεδίο ταν λάχιστα σέ σχέση μέ τίς σημερινές ξελίξεις.

Π.χ. σέ μιά ποχή πού ο συμπροσευχές ποτελοσαν τήν ξαίρεση, γνωρίζουμε γι’ ατές καί τή θέση το γίου Παϊσίου (πως φυσικά καί τήν νεργή συμμετοχή του στήν διακοπή μνημόνευσης το τότε πατριάρχη θηναγόρα), λλά καί κείνη τν γίων ακώβου καί Πορφυρίου (καί γιά τό πς ρνήθηκαν νά συμπροσευχηθον μέ προτεστάντες καί παπικούς, χι μόνο μάλιστα ντός ναο - πως συμβαίνει σήμερα κατά κόρον - λλά κόμη καί σέ πίπεδο κοινς εχς πρό το φαγητο).

Τί θά λεγαν δηλαδή ατοί ο γιοί μας σήμερα, πού ο συμπροσευχές τείνουν νά μεταβληθον σέ κανόνα καί χουν προχωρήσει σέ τόσο πλάτος καί βάθος τά πράγματα ς πρός τή δθεν «πάντων νωσιν»;

κόμη καί στά χρόνια πού ζοσαν μως, μς φησαν παρακαταθήκη ρκετά πράγματα, πολύτως καταδικαστικά γιά τήν Παναίρεση.

Καί συνάμα ρκετές προειδοποιήσεις καί γιά τό μέλλον.

 Τεράστιες εναι λοιπόν ο στρεβλώσεις τν «θεολόγων» πού τσαλαβουτον μέσα στά θολά καί δυσώδη νερά τς «μεταπατερικότητας» καί κκωφαντική βέβηλη παραχάραξη τς ζως καί τν κειμένων τν γίων τς κκλησίας μας, μέ στόχο τή στήριξη τς μφανς πλανεμένης «θεολογίας» τους.

Τεράστια βεβαίως καί ζημιά πού κάνουν, καθώς ο περισσότεροι ξ ατν εναι γνωστά κκλησιαστικά πρόσωπα (μητροπολίτες, προβεβλημένοι πό τό σύστημα «πνευματικοί», καθηγητές θεολογικν σχολν κλπ) καί ατό πηρρεάζει προφανς να μεγάλο μέρος το χριστεπωνύμου πληρώματος πού χαρακτηρίζεται πό λλειμματική γνώση καί πλήρη γνοια γύρω πό τά θέματα τς πίστεως.

κόμη μεγαλύτερο συνεπς καί τό καθκον σων γνωρίζουν, νά μήν φήνουν ναπάντητες τίς αρετικές πόψεις καί ξεκάθαρες βλασφημίες τους…

Απο το email μας

Δεν υπάρχουν σχόλια: