Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2020

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...



ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ…


ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ…

Το αφεντικό μου οδηγούσε κάθε μέρα ένα πολυτελές αυτοκίνητο και εγώ είχα το καθήκον να του ανοίγω την πόρτα της βίλας του καθώς δούλευα σαν νυχτοφύλακας εκεί.

Πάντα τον χαιρετούσα, αλλά αυτός ποτέ δεν ανταπέδιδε τον χαιρετισμό μου.... ΠΟΤΕ!!!

Μια μέρα με είδε που άνοιγα μια σακούλα με σκουπίδια τους μπας και βρω τίποτε χρήσιμο.

Αλλά και πάλι δεν είπε τίποτα.

Ήταν σαν να μην υπήρχα....

ΠΛΗΓΩΘΗΚΑ!!!

Την άλλη μέρα, βρήκα στο ίδιο σημείο μια σακούλα με φρέσκα τρόφιμα, λες και κάποιος τα είχε μόλις αγοράσει από το σούπερ μάρκετ.

Χαρούμενος την πήρα και δεν έδωσα μεγάλη σημασία για το πως βρέθηκε εκεί.

Κάθε μέρα έβρισκα μια χάρτινη τσάντα με φρέσκα τρόφιμα και άλλα απαραίτητα για το σπίτι.

Είχε γίνει πλέον ρουτίνα!

Τρώγαμε στο σπίτι όλοι και αναρωτιόμουν ποιός ήταν αυτός ή αυτή που μας βοηθούσε;

Μια μέρα πέθανε το αφεντικό μου και στην βίλα ήρθαν πολλοί άνθρωποι.

Εκείνη την ημέρα δεν βρήκα την σακούλα με το φαγητό και υπέθεσα, ότι κάποιος από τους ανθρώπους που είχαν έρθει θα την πήρε.

Αλλά το ίδιο έγινε και την δεύτερη και την τρίτη και την τέταρτη μέρα...

Αυτό συνεχίστηκε για κάμποσες εβδομάδες και υπήρχε πρόβλημα αφού δεν μπορούσα να συντηρήσω την οικογένειά μου, δεν μου έφταναν τα λεφτά....

Αποφάσισα τότε να ζητήσω από την γυναίκα του αφεντικού μου αύξηση, διαφορετικά έπρεπε να παραιτηθώ από νυχτοφύλακας και να βρω αλλού δουλειά.

Της μίλησα, αλλά αυτή έπαθε σοκ.

Με ρώτησε πως και δεν ζήτησα εδώ και δύο χρόνια αύξηση και γιατί ζητάω τώρα.

Της έδωσα πολλές εξηγήσεις, αλλά δεν πείστηκε!

Στο τέλος αναγκάστηκα να της πω την αλήθεια.

Της είπα για τα ψώνια που έβρισκα κάθε μέρα.

Τότε αυτή με ρώτησε, πότε σταμάτησε αυτό;

Σταμάτησε την ημέρα που πέθανε το αφεντικό της είπα.

Και τότε κατάλαβα, ότι αυτός ήταν που μου τα άφηνε τα πράγματα, αλλά το μυαλό μου δεν πήγε ποτέ σε αυτόν, γιατί ποτέ δεν με χαιρετούσε όταν τον χαιρετούσα...

ΠΩΣ μπορούσε να είναι τόσο γενναιόδωρος;

Η γυναίκα του άρχισε να κλαίει και εγώ την παρακάλεσα να σταματήσει και ότι θα την υπηρετούσα και δεν ήθελα καμιά αύξηση.

Η γυναίκα είπε ότι κλαίει επειδή βρήκε επιτέλους το έβδομο πρόσωπο που έδινε την σακούλα ο άνδρας της.

Αυτός μοίραζε φαγητό σε επτά ανθρώπους κάθε μέρα!

Είχε βρει τους άλλους έξι και έψαχνε τον έβδομο για να συνεχίσει το έργο του...

Από εκείνη την ημέρα άρχισα να παίρνω πάλι την σακούλα με τα τρόφιμα μόνο που τώρα την έφερνε στο σπίτι μου ο γιός του αφεντικού μου.

Τον ευχαριστούσα κάθε φορά, αλλά αυτός δεν απαντούσε ΠΟΤΕ....

Όπως ακριβώς και ο πατέρας του!!!

Μια μέρα ΘΥΜΩΣΑ και του είπα το ευχαριστώ πολύ δυνατά και τότε αυτός γύρισε και μου είπε, να μην προσβάλλομαι που δεν μου απαντά γιατί απλώς δεν με ακούει....

Έχει μεγάλο πρόβλημα με την ακοή του όπως και ....ο πατέρας του!!!

Αχ! Πόσες φορές κάναμε λάθος και κρίναμε κάποιον χωρίς να ξέρουμε τον σταυρό που κουβαλάει...

Πρέπει να είμαστε ευγενικοί με τους άλλους γιατί δεν ξέρουμε την μάχη που δίνουν...

Δεν γυρίζουν όλα γύρω από εμάς...

Να μην βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα για τους άλλους, γιατί δεν ξέρουμε πως έχουν τα πράγματα...

Όλοι δίνουν το δικό τους αγώνα, μόνο που εμείς, πολλές φορές δεν το ξέρουμε...

Ανώνυμος εκπαιδευτικός

ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια: