Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020

Οι ΤΡΕΙΣ ΑΔΙΑΣΕΙΣΤΟΙ ΣΤΥΛΟΙ του πολιτισμού, το ΔΩΡΟ της ΠΑΝΑΓΙΑΣ , το μέλλον του ΕΘΝΟΥΣ, σημεία που δεν κρύβονται από την αντηλιά των ημερών μας…



Ανήμερα της εορτής των ΤΡΙΩΝ ΣΤΥΛΩΝ του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού έρχεται η επιβεβαίωση το 1823 με θεόσταλτο ΔΩΡΟ, ότι το Ελληνικό έθνος έχει μπροστά του πολύ μέλλον ακόμα.
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας


ΒΥΖΑΝΤΙΟ - 30  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ - ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΥ
«Αφορμή για την καθιέρωση της κοινής γιορτής των τριών «μεγίστων φωστήρων της τρισηλίου θεότητος» υπήρξε μια διαμάχη (Στάση) για το ποιος από τους τρεις επιφανείς Ιεράρχες υπήρξε ο επικρατέστερος.
Η διαμάχη αυτή δημιουργήθηκε μεταξύ «των ελλογίμων (αξιότιμων, μορφωμένων) και ενάρετων ανδρών», στην Κωνσταντινούπολη, την εποχή της βασιλείας του Αλεξίου Κομνηνού (1081-1118).
Άλλοι θεωρούσαν τον Ιερό Χρυσόστομο ως σπουδαιότερο από τους δύο άλλους, άλλοι το Μέγα Βασίλειο και άλλοι τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο.
Έτσι δημιουργήθηκαν τρεις παρατάξεις: των Ιωαννιτών, των Βασιλεϊτών και των Γρηγοριτών, που καθεμιά αντιστρατευότανε τις δύο άλλες.
Τη διαμάχη αυτή έδωσε τέλος ο Μητροπολίτης Ευχαΐτων Ιωάννης ο Μαυρόπους, που ανέλαβε να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες παρατάξεις.
Πρότεινε λοιπόν, κατά προτροπή των Τριών Ιεραρχών, που τους είδε σε οπτασία (όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στη διήγησή του ο ιερός Συναξαριστής) να συσταθεί κοινή γιορτή και για τους τρεις.
Η πρόταση αυτή όχι μόνο ικανοποίησε τις τρεις αντιμαχόμενες παρατάξεις, αλλά βρήκε και πλατιά απήχηση στο κοινό αίσθημα του λαού»
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ – 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1823 - ΝΗΣΟΣ ΤΗΝΟΣ
«30 Ιανουαρίου 1823 : Γιορτή των Τριών Ιεραρχών.
Μετά τη Θεία Λειτουργία είναι η σειρά των κατοίκων του Φαλατάδου να συνεχίσουν το έργο των ανασκαφών.
Κατά τη διάρκεια τους, η αξίνα του Μανώλη Μάτσα (ή Σπανού) χτυπάει ένα κομμάτι ξύλου.
Του κινεί την περιέργεια, το καθαρίζει και αντικρίζει τη μορφή της Θεοτόκου.
Μετά τους πανηγυρισμούς η γύρω περιοχή ψάχνεται εξονυχιστικά και το άλλο μισό της εικόνας με τη μορφή του Αγγέλου αποκαλύπτεται.
Ενώνουν τα κομμάτια και ταιριάζουν.
Είναι η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, η εικόνα της Παναγίας Τήνου!»
Το μυαλό των Τηνιακών και των υπολοίπων Ελλήνων πάει στην εφέστιο ημέρα της 25ης Μαρτίου του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ορόσημο της έναρξης του αγώνος για την λευτεριά του ΕΘΝΟΥΣ από την βάρβαρη τουρκοκρατία και το φανατικό τζιχάντ εκείνων των χρόνων( που φυσικά και σήμερα μας απειλεί γιατί ο φανατισμός είναι διαχρονική ασθένεια)…
Μήπως χρειαζόμαστε και άλλα σημεία για να πειστούμε ότι σαν λαός έχουμε μέλλον έστω και αν όλα τα θηρία της οικουμένης πάντα έρχονται εδώ και τρώνε , όπως και σήμερα αλλά στο τέλος μένει και μαγιά για να ζυμώσει τον ανθρώπινο πολιτισμό ; (λόγοι του Μακρυγιάννη που δεν έχανε την ευκαιρία να παρευρίσκεται στις εορταστικές εκδηλώσεις στο νησί, όσο ζούσε και να τιμήσει το γεγονός αυτό)…
Παρακολουθείται τα σημεία των καιρών, αδιάψευστη είναι η μαρτυρία του ΚΥΡΙΟΥ ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ προς τους μαθητές και Αποστόλους και κατά επέκταση σε εμάς τους ίδιους σήμερα.
Με την μόνη διαφορά, άλλη είναι η σημειολογία που επιδέχεται ο νέο εποχίτικος νους και άλλη αυτή της Ορθόδοξης φρόνησης και ματιάς.
Το λουκουμάκι το αγιορείτικο, το έχουμε στο τέλος του κειμένου, εσείς βρείτε να κεραστείτε δροσερό νερό από τις καθάριες αγιοπατερικές πηγές.
Η Εσχατολογία που προκύπτει συνέχεια και καθημερινά, επί τη βάσει επικαιροποιημένων σεναρίων επιστημονικής φαντασίας καταστροφής του κόσμου, είναι κατασκευάσματα εργαστηρίων και ψυχολογικός προγραμματισμός της ανθρωπότητας πάνω σε κατευθυνόμενους δρόμους.
Ουσιαστικά όμως συνιστά και αυτό παράλληλο σημείο των καιρών, αποκαλύπτοντας το επίπεδο διαστροφής του κόσμου που βιώνουμε.
Αν ξαφνικά λοιπόν μας έπιασε η μανία της καταστροφής, ας ξεκινήσουμε πρώτα να χαλάμε τις αμαρτίες και τα πάθη και τότε θα ανοίξουν αυτόματα τα μάτια για να δούμε την πραγματικότητα που μας αποκρύπτουν επιμελημένα, δηλ. τον ανηλεή πόλεμο που διεξάγεται σε κάθε τι που έχει σχέση με τον Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό.
Το μεγαλύτερο κάρφος σήμερα των κέντρων δεξαμενής σκέψης είναι το Αγιοτόκο συνταίριασμα της Ελληνικής διανόησης με το Χριστιανικό στοιχείο που μας χάρισαν σαν αιώνια παρακαταθήκη ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Ιερός Χρυσόστομος.
Είναι πλέον πασιφανές ότι όταν σήμερα κάποιοι διαφημίζουν την καταστροφή του κόσμου στο πίσω μέρος του διεστραμμένου εγκεφάλου τους, σχεδιάζουν την εξαφάνιση της Ελληνορωμαικής ιστορίας, του πολιτισμού και της διανόησης του κοινού νου, επειδή αυτά τα θεωρούν ως ανατρεπτικά στοιχεία των ανόμων σχεδιασμών σε βάρος της ανθρωπότητας.
Πρέπει σήμερα κάποιος να κοιμάται με τα τσαρούχια για να μην μπορεί να δει το μυστήριο της ανομίας που εντείνεται και αποκορυφώνεται στις μέρες μας.
Τι φοβούνται λοιπόν τα κέντρα της ανομίας;
Μήπως φοβούνται και τρέμουν την αιώνια Ευλογία και Τιμή που έλαβαν οι Έλληνες έμποροι που βρέθηκαν στα Ιεροσόλυμα λίγο πριν τα ΑΓΙΑ ΠΑΘΗ του ΚΥΡΙΟΥ μας;
«Ήσαν δε Έλληνες τινές εκ των αναβαινόντων, ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή.
Ούτοι ουν προσήλθον Φιλίππω τω από Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ηρώτων αυτόν λέγοντες• κύριε, θέλομεν τον Ιησούν ιδείν.
Έρχεται Φίλιππος και λέγει τω Ανδρέα, έρχεται Ανδρέας και Φίλιππος και λέγουσι τω Ιησού.
Ο δε Ιησούς αποκρίνεται αυτοίς λέγων ελήλυθεν η ώρα, ίνα δοξασθή ο υιός τού ανθρώπου».
Με αυτή την ευλογία ξεκίνησε και ξεκινάει κάθε στιγμή νέα πορεία της Εκκλησίας προς τα Έθνη για να γίνεται πραγματικότητα το ρηθέν :
«ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ Ο ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ» .
Μήπως ανατριχιάζουν με την λέξη και την έννοια ΡΩΜΗΟΣ;
Μια έννοια που εισήγαγε σαν τύπο και μάλιστα πριν τον Μέγα Κωνσταντίνο ο Απόστολος Παύλος που σαν Ρωμαίος Πολίτης και Χριστιανός με Ελληνική Παιδεία ενσάρκωνε τα θεμέλια στοιχεία της μελλοντικής Ρωμαίικης Αυτοκρατορίας (Νέας Ρώμης) την οποία και οριοθετούσε πλέον με τις Αποστολικές διαδρομές του.
Μήπως φοβούνται τον ΕΛΛΗΝΑ-ΡΩΜΗΟ;
Για τον λόγο αυτόν τον έχουνε σήμερα πατημένο «να τρώει χώμα στο έδαφος» ;
Μήπως φοβούνται και την ονοματολογία της ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ;
Το αρχαιότερο και καλύτερο άθλημα που γύμναζε το σώμα και το πνεύμα, ο δε νικητής εθεωρείτο ο σπουδαιότερος όλων.
Αυτός ήταν και ο λόγος που στο αρχαίο ολυμπιακό πένταθλο, ο τελικός νικητής ήταν ο νικητής του 5ου κατά σειρά αγωνίσματος της πάλης.
Ο Έλληνας από αρχαιοτάτων χρόνων έμαθε να παλεύει.
Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιεί με ιεροπρέπεια την λέξη ΒΙΟΠΑΛΗ που συμπυκνώνει όχι μόνο τον καθημερινό πόνο του, αλλά και την διαχρονικότητα του πολιτισμού και τα νάματα της παράδοσης του.
Η λέξη Έλληνας ταυτίσθηκε με την λέξη Πάλη, γιατί ο Έλληνας παλεύει αιώνια με τα θεριά του κόσμου τούτου.
Παλεύει για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του και την ΛΕΥΤΕΡΙΑ του αιματοβαμμένου τόπου του.
Σε λίγο και εκ των πραγμάτων στον πνευματικό πλανητικό στίβο οι άνθρωποι «θα παλεύουν ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΑ» αναδεικνύοντας και αξιοποιώντας τα θησαυρίσματα του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού για το καλό της Ανθρωπότητας.
Πρέπει κάποια στιγμή να ξεμαυρίσει η Ελληνική Ψυχή και να δείξει στην οικουμένη πως χαίρεται και πανηγυρίζει όταν σέρνει τους αρχοντικούς ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΙΚΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ στα πνευματικά αλώνια της διανόησης και της σκέψης.
«Πριν κάμποσα χρόνια πήγε κάποιος σε ένα πολύ γνωστό στο Πανελλήνιο Γέροντα στο ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ και του είπε μαζί με την εξομολόγηση του:
- Γέροντα να σου πω κάτι που είδα κατ’ όναρ και να μου πεις αν με πείραξε ο πειρασμός;
Και άρχισε να του περιγράφει το όνειρο του
- Σαν να βρέθηκα δίχως να το καταλάβω έξω από την ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ στην ΠΟΛΗ .
- Εκεί έξω στις πλατείες με τα γνωστά συντριβάνια δεν έβλεπα τούρκους αλλά όλοι μιλούσαν Ελληνικά.
- Αλλά το πιο παράδοξο που έβλεπα ήταν ότι πολυπληθή δημοτικά συγκροτήματα από όλες τις γωνίες της πατρίδος μας με ντόπιες νησιώτικες , ηπειρώτικες, μακεδονικές αλλά και μικρασιατικές, ποντιακές, κρητικές, καππαδόκικες, κυπριακές και θρακιώτικες φορεσιές είχαν περικυκλώσει κυκλοτερώς την ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ και χόρευαν υπό των ήχο των δημωδών μουσικών συνόλων.
- Τι να σου πω Γέροντα τι χαρά πήρα δεν περιγράφεται;
ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ...
- Βρε ευλογημένε, γιατί λες ότι αυτό που είδες είναι του πειρασμού;
- Αφού αυτό θα γίνει…
- ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ.
- Ότι είπε ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ θα γίνει…
- Άντε πήγαινε τώρα και να συναντηθούμε ΘΕΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΟΣ σε αυτό το πανηγύρι για να το ζήσουμε και ζωντανά.»
Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ είναι το τέλος του μεγάλου παιδαγωγικού κανόνος του Ελληνικού Ορθόδοξου Γένους.
Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ είναι η πραγματικότητα της επανεκκίνησης της συναλληλίας, του φιλότιμου και της αρχοντικής λεβεντιάς.
Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ είναι η αναστήλωση του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού στην σωστή αποστολική του πορεία.
ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Δεν υπάρχουν σχόλια: