Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2019

Η κυριότερη αμαρτία μας είναι η απιστία μας προς τον Θεό...



Αρχιμανδριτης Παύλος Παπαδόπουλος


Κάθε ημέρα παλεύεις στη δουλειά σου, στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους.
Κάθε ημέρα προσπαθείς... μα δεν τα καταφέρνεις πάντα.
Κάποιες στιγμές πέφτεις.
Κάποιες στιγμές ενδίδεις στην κατήφεια, στην οργή, στην κατάκριση, στην γκρίνια.
Είναι αυτές οι στιγμές που νιώθεις ότι ξεδίνεις, ότι ανακουφίζεσαι από την αδυσώπητη καθημερινότητα.
Αυτές τις στιγμές που τα βάζεις με όλους και όλα νιώθεις ελεύθερος, νιώθεις την πίεση να υποχωρεί, αποκτάς μία ψευδαίσθηση δικαίωσης και αναγνώρισης των κόπων σου.
--------------------------------------
Αυτές τις στιγμές όμως αδικείς τον εαυτό σου όσο ποτέ άλλοτε.
Τον αδικείς διότι ενώ αμαρτάνεις και τον χώνεις στο βαθύ σκοτάδι της αυτοδικαίωσης, εσύ νομίζεις ότι ξελαφρώνεις.
Μα δεν ξελαφρώνεις, αντιθέτως, φορτώνεσαι με την συνήθεια των «νεύρων», της γκρίνιας, της μουρμούρας, της μιζέριας και της λιγοψυχίας.
--------------------------------------
Είναι όντως δύσκολο κάθε ημέρα να έρχεσαι αντιμέτωπος με καταστάσεις που δεν ταιριάζουν στον χαρακτήρα σου και στα "πιστεύω" σου, που σε βγάζουν από την ειρήνη σου.
Είναι όντως δύσκολο και απίστευτα κουραστικό να έρχεσαι καθημερινά αντιμέτωπος με ανθρώπους που δεν σε καταλαβαίνουν είτε είναι στην εργασία σου, είτε στον οικογενειακό και φιλικό σου περίγυρο.
Είναι δύσκολο αλλά συνάμα ευεργετικό.
Είναι ευεργετικό διότι δι’ αυτών των καθημερινών καταστάσεων ανακαλύπτουμε τα κρυμμένα πάθη που φωλιάζουν στην ψυχή μας.
Θυμός, οργή, εγωισμός, υπερηφάνεια, ειρωνεία, αναίδεια, σκληρότητα χαιρεκακία, έχθρα, μνησικακία, εκδικητικότητα, ανταπόδοση κακού, σκληρότητα, ασυγχωρησία, εριστικότητα, πονηρία, ψέμα, αδιαλλαξία…
--------------------------------------
Η κυριότερη όμως αμαρτία μας είναι η απιστία μας.
Απιστία προς τον Θεό.
Διότι εάν πιστεύαμε στον Θεό, εάν δηλαδή εμπιστευόμασταν τον Θεό τότε δεν θα μπαίναμε σ’αυτήν την διαδικασία της σύγκρουσης και της αγανάκτησης.
Η απουσία της εμπιστοσύνης μας στον Θεό γεννά μέσα στην καρδιά μας όλα τα παραπάνω.
Δεν πιστεύω στον Θεό γι’αυτό και αγανακτώ με την καθημερινότητά μου.
Δεν εμπιστεύομαι στην Θεία Του Πρόνοια γι’αυτό και τα βάζω με όλους και όλα.
Δεν πιστεύω στον Θεό, αντιθέτως πιστεύω στα δικά μου σχέδια, στις ιδέες μου, στην αξιότητά μου, στους κόπους μου, στα «θέλω» μου.
Είμαι κολλημένος στα φθαρτά και τα γήινα, στα ευφήμερα και παροδικά.
Δεν με απασχολεί (όσο θα έπρεπε τουλάχιστον) η σωτηρία μου.
Έχω άλλες προτεραιότητες...
--------------------------------------
Η απιστία είναι η μεγάλη μας αμαρτία. 
Εάν πιστεύαμε στον Θεό γνήσια και βαθιά τότε την καθημερινότητά μας θα την προσεγγίζαμε μέσα από το πρίσμα της Θείας Πρόνοιας του Θεού που θέλει την αιώνια σωτηρία μας.
Επειδή όμως τα βλέπουμε όλα κοντόφθαλμα και εγωιστικά, επειδή όλα τα προσεγγίζουμε συμφεροντολογικά, θεοποιώντας το βόλεμά μας, δυστυχώς καταλήγουμε σε μια καθημερινότητα γεμάτη μιζέρια, ταραχή, συγκρούσεις και καβγάδες.
--------------------------------------
Ο άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό όλα τα αποδέχεται ως ευκαιρίες πνευματικής καλλιέργειας.
Όταν όμως πιστεύουμε στο αυτοείδωλό μας, τότε κάθε κατάσταση της καθημερινότητας προσεγγίζεται ως μία κατάσταση αντιπαλότητας με τους άλλους.
Νιώθουμε λοιπόν προσβεβλημένοι από το αφεντικό μας, από τον/την σύζυγό μας, από τον φίλο και τον συγγενή μας, από τον υπάλληλό μας, από το παιδί μας, από τον γείτονά μας… νιώθουμε προσβεβλημένοι διότι δεν κάνουν αυτό που θέλουμε εμείς, επειδή δεν συμβάλουν στην επίτευξη των προσωπικών μας στόχων και επιθυμιών.
Βλέπουμε αντίπαλο κάθε έναν που τολμά να αντισταθεί στον λόγο μας, στην σκέψη μας, στον στόχο μας, στο βόλεμά μας.
--------------------------------------
Υπάρχουν βεβαίως και εκείνες οι καταστάσεις κατά τις οποίες μπορεί όντως ο άλλος να είναι ανάποδος και ιδιότροπος άνθρωπος.
Και όντως παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μας να μην μπορούμε να τα βρούμε μαζί του. Εκεί δεν φταίμε εμείς.
Όμως ακόμα κι εκεί καλούμαστε να ασκηθούμε στην υπομονή, στην μακροθυμία, στην καλοσύνη, στην ανεξικακία, στην ταπείνωση, στην σιωπή, στην αγάπη (ειδικά στις περιπτώσεις που δεν μπορούμε να αποφύγουμε την καθημερινή συναναστροφή με αυτούς τους ανθρώπους, όπως στην δουλειά μας κ.α.).
--------------------------------------
Η πνευματική μας κατάσταση φανερώνεται μέσα από τα καθημερινά.
Από αυτά, τα καθημερινά, είτε θα προοδεύσουμε πνευματικά είτε θα οδηγηθούμε στην απώλεια. Από αυτά, τα «απλά», είτε θα κολαστούμε, είτε θα σωθούμε.
--------------------------------------
Η αγιότητα δεν υπάρχει μόνο στις σπηλιές των ασκητών, μόνο στα κομποσχοίνια κάποιων μοναχών, μόνο στις προσευχές των ιερέων, μόνο στην ηθική ζωή κάποιων «καθαρών».
Η αγιότητα κυρίως κρύβεται μέσα στην ημέρα και την νύχτα του απλού χριστιανού ο οποίος μάχεται καθημερινά με τον κακό του εαυτό, ο οποίος αναγνωρίζει την αμαρτία του και τρέχει στο πετραχήλι του πνευματικού του, ο οποίος παίρνει σταθερή απόφαση να πάει κόντρα στο κοσμικό φρόνημα (που κάνει σημαία την αμαρτία, που κάνει καμάρι την αμετανοησία, που διαστρέφει το παραφύσιν σε φυσιολογικό, που απαξιώνει τον Δημιουργό και θεοποιεί τα κτίσματα).
--------------------------------------
Η αγιότητα κρύβεται σε τέτοιους χριστιανούς (που ευτυχώς υπάρχουν) οι οποίοι δεν επαναπαύονται σε έναν Κυριακάτικο Εκκλησιασμό αλλά κάνουν την καθημερινότητά τους μια προσευχή δοξολογίας, μια παράκληση μετανοίας, μια αναστάσιμη θεία λειτουργία.
--------------------------------------
Ας ζήσουμε αδελφοί μου με εμπιστοσύνη στον Θεό ο οποίος μας αγαπά πραγματικά.
Εάν λίγο σκεφτόμασταν λογικά, θα βλέπαμε ότι τελικά το πραγματικό μας συμφέρον είναι να ακολουθήσουμε τον λόγο του Ευαγγελίου και να παραδοθούμε στον Θεό μας δια της υπακοής μας στην Εκκλησία Του.
Και το τονίζουμε αυτό διότι εκτός Εκκλησίας μένουμε εκτός Μυστηρίων, τα οποία παίζουν καθοριστικό ρόλο σ'αυτήν την πνευματική μας προσπάθεια.
Χωρίς Μυστηριακή ζωή όσο καλοί άνθρωποι κι αν είμαστε δεν μπορούμε να καθαρθούμε από τις αμαρτίες μας, ούτε να μετέχουμε στο Σώμα και Αίμα του Κυρίου, άρα μένουμε ακοινώνητοι του Χριστού, ο οποίος είναι ο μόνος Σωτήρας μας.
--------------------------------------
Μακάρι να δούμε το πραγματικό μας συμφέρον.
Και τότε σίγουρα θα διαχειριζόμαστε και την καθημερινότητά μας προς τον συμφέρον της ψυχής μας και όχι προς ικανοποίηση των εμπαθών επιθυμιών μας.
--------------------------------------
Πίστη στον Θεό και υπακοή στην Εκκλησία Του.
Χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική πνευματική προκοπή.
ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια: