Τρίτη, 18 Ιουνίου 2019

Περι της πραγματικής Μετάνοιας....



Η μετάνοια και η επιστροφή χρειάζονται πολλή ταπείνωση...


ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΒΛΕΠΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΘΥΜΩΜΕΝΟΥΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ, ΣΠΑΝΙΑ ΒΛΕΠΩ ΗΡΕΜΟΥΣ ΨΥΧΙΚΑ.
Η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας, δηλαδή η μετάνοια, αποτελεί ισχυρό χαλινάρι κατά του θυμού και της οργής.
Όταν βαθειά συναισθάνομαι και αναγνωρίζω ότι είμαι αμαρτωλός και ένοχος και φταίχτης σε πολλά, όταν “τν νομίαν μου γ γινώσκω κα μαρτία μου νώπιόν μου στ δι παντς” (Ψ. ν’ 5), ασφαλώς αυτή η συντριβή και η συναίσθηση, που είναι εκδήλωση ταπεινώσεως, θα με συγκρατεί από το θυμό και θα με βοηθήσει να είμαι συμπαθής και επιεικής στα λάθη και τα σφάλματα, στις παραλείψεις και τις αφορμές των άλλων και δε θα θυμώσω.
“Εκείνος που μετανοεί, λέει ο ιερός Χρυσόστομος, δεν πρέπει να οργίζεται, ούτε να θυμώνει και να αγριεύει, αλλά να συντρίβεται εσωτερικά, εφ’ όσον είναι ένοχος, δεν έχει παρρησία, είναι καταδικασμένος, μπορεί να σωθεί μόνο κατά χάριν, φάνηκε αγνώμονας στον ευεργέτη του, και αχάριστος και ανάξιος και είναι άξιος για πολλές τιμωρίες.
Σκέπτεται αυτά, δε θα αγανακτήσει, αλλά θα πενθήσει, θα κλάψει, θα στενάξει και οδύρεται νύχτα και μέρα.
Εκείνος που μετανοεί δεν πρέπει ποτέ να λησμονήσει την αμαρτία του, αλλά να παρακαλεί τον Θεό να την ξεχάσει, ο ίδιος όμως δεν πρέπει ποτέ να τη λησμονεί”
Όλα αυτά κάνουν τον όσιο Ιωάννη της Κλίμακος να αποφαίνεται:
“Σε όσους μετανοούν τίποτα δεν είναι πιο αταίριαστο από την ταραχή του θυμού.
Διότι η μετάνοια και η επιστροφή χρειάζονται πολλή ταπείνωση, ενώ ο θυμός δείχνει άνθρωπο γεμάτο από υπερηφάνεια“.

Δεν υπάρχουν σχόλια: