Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Τι σημαίνει Διακαινήσιμος και γιατί ονομάστηκε έτσι...



Η εβδομάδα μετά το Πάσχα...


νομασία «Διακαινήσιμος» χει σχέσι μ τς βαπτίσεις τν νέων μελν τς κκλησίας.
νομάζεται τσι βδομάδα ατή, διότι στ παλι ελογημένα χρόνια ο νεοφώτιστοι διήνυαν τότε τν ρχ τς καινς ν Χριστ ζως, τς ναγεννήσεως κα νακαινίσεώς τους.
σοι εδωλολάτρες ουδαοι λκύοντο στν πίστι το Χριστο, γίνοντο κατ᾿ ρχν κατηχούμενοι κα διδάσκοντο τς λήθειες το εαγγελίου κα τ θέλημα το Θεο.
κατήχησις διαρκοσε ρκετ χρόνο.
ταν πλέον λοκληρώνετο, ρχόταν ρα το βαπτίσματος φωτίσματος, γι ν γίνουν ο κατηχούμενοι μέλη τς κκλησίας.
Κα πότε βαπτίζοντο;
βαπτίζοντο τ νύχτα το Μεγάλου Σαββάτου πρς τν νατολ το Πάσχα, μέσα τν ναστάσιμη πανηγυρικ θεία λειτουργία.
βαπτίζοντο μέσα στ εδικ βαπτιστήρια κα λέγοντο νεοφώτιστοι.
Γι᾿ ατ κρατοσαν λαμπάδα ναμμένη, πο συμβόλιζε τ φς το Χριστο πο λαμψε μέσα τους, κα γι᾿ ατ ψάλλετο μνος «σοι ες Χριστν βαπτίσθητε, Χριστν νεδύσασθε (Γαλ. 3,23).
λληλούϊα», πως τν κομε κα σήμερα.
ταν δ ντυμένοι μ λευκος χιτνες, τος ποίους δν βγαζαν λλ τος φοροσαν διαρκς λη κείνη τν βδομάδα.
νομάζετο λοιπν βδομάδα «Διακαινήσιμος», διότι τότε ο νεοφώτιστοι ζοσαν πλέον «ν καινότητι ζως» (ωμ. 6,4)· νομάζετο κόμη κα «λευκ βδομάς», πειδ φοροσαν λευκ χιτνα.
Μετ τ βάπτισμά τους ο νεοφώτιστοι κκλησιάζοντο καθημερινς, μεναν τώρα πλέον μέχρι τέλους τς θείας λειτουργίας μέσα στ ναό, κα στ τέλος κοινωνοσαν μαζ μ τος λλους πιστος τ χραντα μυστήρια.
Μία λλη ξήγησι, πο δίνουν ο θεολόγοι κα λειτουργιολόγοι, ενε ξς.
πειδ τ Πάσχα θεωρεται ς ρχ το κκλησιαστικο τους, βδομάδα πο κολουθε μετ τ Πάσχα λέγεται «Διακαινήσιμος», διότι ατ γκαινιάζει τ νέο τος.
Γι᾿ ατ κα στ ναγνώσματα τς μέρας το Πάσχα ρχίζουν δύο νέα κα σπουδαα βιβλία τς Καινς Διαθήκης.
Στ εαγγελικ ναγνώσματα ρχίζει τ ψιπετς κα θεολογικ κατ ωάννην Εαγγέλιο μ τ «ν ρχ ν Λόγος…» (ωάν. 1,1).
Στ ποστολικ ναγνώσματα ρχίζουν ν διαβάζωνται ο Πράξεις τν ποστόλων, που περιγράφεται ζω τς πρώτης κκλησίας, τς καινς ν Χριστ πολιτείας.
Στν μνολογία τν μερν τς Διακαινησίμου, κατ τν σπεριν κα τν ρθρο, κομε ν ψάλλωνται θαυμάσια ναστάσιμα τροπάρια τς κτωήχου το γίου ωάννου το Δαμασκηνο π λους τος χους, νας χος κάθε μέρα κατ σειράν.
Ο λλες κολουθίες (μεσονυκτικό, ρες, πόδειπνο) ντικαθίστανται π μία εδικ ναστάσιμη κολουθία, πο παναλαμβάνεται τρες φορς γι κάθε μία π ατές.
Σ᾿ ατν κυριαρχε τ «Χριστς νέστη…» κα τ «νάστασιν Χριστο θεασάμενοι…».
λων τν κολουθιν λλάζει ρχ κα τ τέλος (τώρα δν λέμε οτε ξάψαλμο οτε δοξολογία, ρχίζουμε μ τ «Χριστς νέστη» δέκα φορές, κα τελειώνουμε μ ραο διαλογικ τρόπο).
κόμη κα κηδεία λλάζει τελείως, ν συμβ ν κοιμηθ κάποιος τν βδομάδα ατή.
Κα τέλος δν γίνονται μνημόσυνα· νας ενε τώρα μεγάλος νεκρός, μλλον ναστς κ νεκρν· τ μνημόσυνα λων τν λλων νθρώπων γίνονται λλοτε.
Δὲ᾿ χορταίνει, δελφοί μου, κκλησία ν ψάλλ κα ν μν τν νάστασι το Χριστο.
Κα δν ρκεται σ μία μέρα ορτασμο· παρατείνει τν ορτασμ πολύ.
λες ο δεσποτικς ορτς διαρκον π πολλς μέρες, λλ νάστασις περισσότερο λων τν λλων.
Μέχρι τς ναλήψεως κάθε μέρα ντηχε τ «Χριστς νέστη…», τν δ βδομάδα τς Διακαινησίμου κατ κόρον.
Τν βδομάδα ατή, πως επαμε, λες ο μέρες θεωρονται ς μία.
Γι᾿ ατ μνους, πο τος κούσαμε τ νύχτα τς ναστάσεως, τος κομε συνεχς λες τς μέρες ατές.

Δεν υπάρχουν σχόλια: