Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Οι «Κατ’ Επάγγελμα» Θρησκευόμενοι!!!

ΚΕΡΙ


Του π. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΥ*



Η ψυχωφελής Μεγάλη Τεσσαρακοστή έφτασε στο τέλος της.
Το πέλαγος της το περάσαμε με τις φουρτούνες των πειρασμών και με τη γαλήνη των ιερών ακολουθιών. 
Αρχίζει πλέον η αντίστροφη μέτρηση για το Θείο Πάθος και τη λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου.
Εκεί, άλλωστε, είναι η σκέψη μας και η ψυχοσωματική ετοιμασία μας, η οποία προηγήθηκε.
Γιατί έγιναν όλα αυτά και θα συμβούν τα επόμενα;
Θα μας το πει ο Απόστολος των Εθνών στην κυριακάτικη των Βαΐων θεία λειτουργία. 
Το «χαίρεται» και το «ο Θεός της ειρήνης» περικλείουν νοήματα πολλά, απαντούν σε αγωνίες και καθοδηγούν το μέλλον.
Χαρά και ειρήνη· 
όταν υπάρχουν, η κοινωνία είναι ζώσα και δημιουργική, ελπιδοφόρα και προοδευτική.
Οταν λείπουν, αφήνουν πίσω τους συντρίμμια ανθρώπων και κοινωνιών.
Μένουν η οσμή κάθε λογής θανάτου και ο οδυρμός της απώλειας.
Ο πόλεμος παραπέμπει σε μίσος, διαίρεση, αντιπάλους και φέρνει αφανισμό, ανασφάλεια, οπισθοδρόμηση.
Σε λίγες ημέρες όντως θα δούμε την πάλη του Ιησού με τον θάνατο και τη νίκη Του, με πεδίο μάχης τον Άδη. 
Ο Σταυρός και ο Γολγοθάς θα υπάρξουν ως απλοί ενδιάμεσοι σταθμοί.
Η αντιδικία έληξε με την έγερσή Του και την εμφάνισή Του στους μαθητές Του, σε γυναίκες, στον κόσμο όλο.
Παρουσιάστηκε τόσες φορές, όσες για να πειστούν οι πάντες ότι τα περί τριημέρου Ταφής και Ανάστασης δεν ήταν υποσχέσεις της στιγμής, εξαγγελίες για άλλους, μύθοι χωρίς αντίκρισμα.
Μέσα από τον θρίαμβο της Ανάστασής Του ακούμε μια λέξη σημαντική: «χαίρεται!» 
Μας το υπενθυμίζει ο απόστολος Παύλος, γιατί ήξερε ότι αυτό μας λείπει. 
Η ζωή μας όντως μπορεί να μη φιλοξενεί τις καλύτερες προϋποθέσεις για να ευφραινόμαστε.
Προβλήματα μύρια και βάσανα πολλά κάνουν την αίσθηση της χαράς να είναι παροδική και με αφορμές λίγες και στιγμιαίες.
Αμέσως προσγειωνόμαστε στην πραγματικότητα και η απαισιοδοξία φαντάζει ως μόνη διέξοδος.Λάθος!
Η Εκκλησία μάς προτρέπει να χαιρόμαστε όχι από αναισθησία αλλά λόγω του βαπτίσματός μας. 
Να μην είμαστε εκτός τόπου και χρόνου, αλλά να τους γεμίζουμε με ελπίδα, που θα φτάνει στη σιγουριά ότι το αύριο θα είναι ομορφότερο από το σήμερα.
Εγγυήσεις είναι η διδαχή του Χριστού, το παράγγελμά Του, η Ανάστασή Του.
Δεν θα χαθούμε, αφού έχουμε αποκούμπι, άκουσμα, παράδειγμα.
Ειρηνεύουμε πρώτα με τον εαυτό μας, ύστερα με τους άλλους και, τέλος, με τον Θεό. 
Έτσι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε νικηφόρα πειρασμούς, προβλήματα, πολέμους. 
Οφείλουμε να εκφράζουμε τη θλίψη μας εκεί όπου το αξίζει και να δακρύζουμε όταν οι καταστάσεις το απαιτούν.
Δεν είμαστε απόκοσμοι.
Γι’ αυτό γέλια και αισιοδοξία είναι στις καρδιές των χριστιανών βαθιά χαραγμένα.Χαά και ειρήνη!
Όσο και αν φαίνεται ότι απουσιάζουν από την κοινωνία μας τόσο πρέπει να έρχεται η δική μας απόφαση να τις εντάξουμε στη ζωή μας.
Η Μεγάλη Εβδομάδα που διανύουμε είναι ευκαιρία μέγιστη.
Άλλο θλίψη και άλλο μεμψιμοιρία, άλλο κλαίμε και άλλο κλαιγόμαστε. 
Έχουν αρκετοί αλλοιώσει το ορθόδοξο ήθος ταυτίζοντάς το με ευσεβοφάνεια, σοβαροφάνεια, επιφάνεια.
Θα το δούμε σε πολλούς γύρω μας την ερχόμενη περίοδο, στους «κατ’ επάγγελμα» θρησκευομένους.
Καταδικάζουν με ευκολία και υστεροβουλία κάθε ευθυμία αυθόρμητη.
Τα λόγια του Απόστολου, πάντως, την Κυριακή που μας έρχεται -πριν από το Ευαγγέλιο- θέλουν να μας προσγειώσουν και ταυτόχρονα να μας προετοιμάσουν.
Αν όντως τα ακούσουμε, θα αλλάξουμε εμείς και οι άλλοι, και ο κόσμος όλος στη συνέχεια.
*Θεολόγος, διδάσκων Πανεπιστημίου Πειραιώς

Δεν υπάρχουν σχόλια: