Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

«ΣΙΩΠΟΥΝ ΟΙ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΛΥΚΟΙ ΑΡΠΑΖΟΥΝ ΤΑ ΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΙΜΝΙΟΥ ΤΟΥΣ»...



Μακαριστός Γρηγόριος ο Δοχειαρίτης
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ!



νότης ν τ Εχαριστί τελευταα χρόνια ο τ πάντα καλς θεολογοντες μιλον τι νότητα τς κκλησίας εναι στν Εχαριστία κα πάρχουν συγγραφς ο ποες ναπτύσσουν τ θέμα ατό.
Δν ρνούμαστε ατν τν φοβερ λήθεια κα δεχόμαστε μετ πάσης πίστεως κα φόβου Θεο τι μέσα σ ατ τ φοβερ μυστήριο τς θείας Εχαριστίας φαίνεται νότητα τς κκλησίας, πως πολ σωστ τονίζει κα πισημαίνει πίσημα σύνοδος τν προκαθημένων ν τ νήσ τ καλουμέν Κρήτ.
Παρακολουθώντας μως κα συμμετέχοντας στ ψιστο ατ μυστήριο τς θείας Εχαριστίας, λοι διερωτώμεθα:
Ποιά θεία Εχαριστία;
Ατ πο τελεται π ναν πλ λευΐτη στ πομακρυσμένα χωρι τς χώρας μας ατ πο πιτελεται π σμνος ρχιερέων σ πανηγύρια κα νομαστήρια;
Σ ατς τς Λειτουργίες πς ν φαν Χριστς μέσα π τ χρυσοποίκιλτα στέμματα, μφια, κινήσεις κα φωτογραφίσεις; 
Ποιός κάνει στν κρια π τος δεσποτάδες ν φαν Χριστός, ταν μέσα βαθι στν καρδιά τους χει ριζώσει πίστη τι ατο στανται ες τόπον κα τύπον Χριστο, κα δν εναι πλο διακονητς το φρικτο μυστηρίου; 
λεγε σιος μφιλόχιος:
«Μέσα σ ατ τ συλλείτουργα χάνω τν Χριστό, χάνομαι κι γώ».
Κανες δν νθυμεται τι μέχρι τν ΙΣΤ΄ αἰῶνα ρχιερες πέθετε λα τ μπιχλιμπίδια κα λειτουργοσε σν πλς πρωτόπαπας.
Μεγαλοπρεπέστατα κούγονται «Ες πολλ τη» π τν μιά, «Μνησθείη Κύριος τς ρχιερωσύνης σου» π τν λλη.
ντελς τονα κα στραγγαλισμένα κος τ «Κύριε, λέησον», τν πι μεγάλη ατ προσευχ τς ρθοδόξου κκλησίας. 
νας περιβόητος μουσικς τς Θεσσαλονίκης λεγε τόσο μακρόσυρτο
 τ «Ες πολλ τη», πο θελά σου βγαζες κακότροπα: «πιτέλους, σκάσε», κα τανε ν λυπσαι κα ατν πο τ λεγε κα ατν πο τ κουγε.
Πότε φάνηκε σημεο θεοφανίας μέσα σ ατ τ συλλείτουργα;
Παρακολουθώντας τα, νιώθεις σν ν πέφτη χαλάζι π τν οραν κα κρύβγεσαι, γι ν φυλάξης τν κεφαλή σου.
Κα λα ατά, γι ν δείξουμε τ βυζαντιν μεγαλεο!
Μάλιστα κα Σμέμαν, πο σφόδρα τ ποστρεφόταν, λειτουργοσε μ μίτρα χρυσοποίκιλτη.
Εχε μάθει πολ καλ τν λληνικ παροιμία: «πως μ τιμ τ ροχο μου δν μ τιμ μάννα μου».
ν ατ εναι βυζαντιν μεγαλοπρέπεια… ρσαι μς, Κύριε.
Διάκονος στν ρχιεπισκοπ θηνν τοίμαζε τ τς χειροτονίας πισκόπου.
ποψήφιος μ μι τσαντούλα βρέθηκε πρωΐ-πρω στν μητρόπολη.
− Τί τοιμάζεις, διάκονε;
− Τ τς χειροτονίας, πάτερ.
− Εναι καλς ατς πο θ χειροτονηθ;
− Πάτερ μου, καλς λένε τι εναι, λλ λοι τους, ταν φορέσουν τ χρυσ καπέλα, δαιμονίζονται, καβαλικεύουν τ καλάμι, πως λέμε στν πατρίδα μου.
Προχώρησε χειροτονία κα διάκονος ννόησε τι ατς ταν ποψήφιος.
Πρηνηδν ζήτησε συγγνώμη.
Κι ερόθεος, πίσκοπος πι Παροναξίας, τν σήκωσε πάνω, λέγοντάς του:
− Γιατί ζητς συγγνώμη; πειδ επες τν λήθεια;
Πόσο πι φελημένοι θ μαστε, ν κούγαμε π τν σύνοδο τς Κρήτης πς πιτελεται θεία Εχαριστία, γι ν φέρνη τν νότητα στν κκλησία.
Θ γυρίσουμε ραγε στ χρόνια τ ελογημένα πο θ τελται θεία Λειτουργία π διακονητς το μυστηρίου κα χι φανταχτερά, γι ν προβάλλεται δθεν στν κόσμο βυζαντιν μεγαλοπρέπεια; 
Θ φανιστον ραγε ο περιττς κφωνήσεις, πως «τν τρισάγιον μνον ναμέλπομεν» κα τ «πίβλεψον ξ ορανο», τ ποα λέγονται γι ν διαφοροποιται Λειτουργία το πισκόπου π το πρεσβυτέρου;
Κα πιτέλους πότε θ σταματήση μητρόπολη ν εναι τ μιτάτο πο θ ρμέγη τς ταλαίπωρες νορίες;
Στέρφα κα γαλάρια πρέπει ν ρμεχτονε γι τς πολλαπλς νάγκες τς κάθε μητροπόλεως, ταν μάλιστα πρόκειται ψηλ πρόσωπα ν πισκεφθον κα ν φιλοξενηθον στν πισκοπή.
Συμπαθτε με, ν συνεχίσω λίγον τ χειρουργεο μ τ ελογημένο νυστέρι.
Μητροπολίτης λεγε τι δν πάρχουν μποδισμένοι τς ερωσύνης, γιατ τ μυστήριο τς ερωσύνης συγχωρε μαρτίες(!).
Τέτοιο πργμα δν μς παραδόθηκε.
τερος τοιμάζει τράπεζα μέρα Παρασκευ κα Σαρακοστ τν γίων ποστόλων μ λα τ ρτύσιμα φαγητ κα παρακινε πίμονα τος συνδαιτυμόνες ν πολαύσουν τ συμπόσιο, γιατ εναι πισκοπικ ελογία!!!
Μόνον νας βρέθηκε ν το π τι π τν μάννα μου παρέλαβα Τετάρτη κα Παρασκευ ρτύσιμα ν μν τρώω, κα περιωρίστηκε σ μι σαλάτα.
πίσκοποι βρέθηκαν τν μέρα τς Πεντηκοστς σ νησάκι το ρχιπελάγους κα ταπεινς λευΐτης τος προσκάλεσε ν λειτουργήσουν.
Το πήντησαν: «μες δν ρθαμε δ γι Λειτουργίες• ρθαμε γι παραθέριση»!
ρχιεπίσκοπος μακαριστός, πο φεγγε φιλάνθρωπος κα κήρυττε τ μέλλοντα −τι π το χρόνου δν θ γοράζουμε καρπούζι ν φμε, λλ φέτα καρπουζιοταν κοιμήθη ερέθη μ τριακόσια ξενόκουμπα διαμαντοκόλλητα κα στν οκία του νοικιασμένους πίνακες π τ Μπενάκειο Μουσεο, γι ν κοσμον τν χρο του.
Κα κοσμάκης τραβάει τν μι κρη το παπλώματος, γι ν σκεπάση τν λλη.
Σ μι κωμόπολη συμμετεχα στν χειροτονία νς παπ.
ταν τελείωσε θεία Λειτουργία, πίσκοπος ατός, ντ λλου εχαριστ, επε στος ψάλτες:
«Μο φάγατε πέντε Ες πολλ τη».
Πς βρέθηκε ατ εχ ν ψάλλεται συνέχεια, κα μάλιστα μέσα στν θεία Λειτουργία, δν γνωρίζω.
Εχε κα φήμη μνησίκακου ρχιεπισκόπου.
γκαινιάζοντας μως κθεση βιβλίου κα βλέποντας σν πρτο βιβλίο τν βιογραφία το μακαριστο προκατόχου του, ζήτησε π τν δείλαιο παπ ν τ ποσύρη.
προκάτοχός του, πραγματικ σκητικ μορφή, δι πιστολς το συνέστησε κάποια πρόσωπα ν μ τ προχωρήση στν ερωσύνη, γιατ ταν μποδισμένα.
Ες πεσμα, κα δεσποτάδες τος κανε! 
Εναι βλέπετε συνήθεια τν τελευταίων ρχιεπισκόπων ν προάγουν ν τ κκλησί κα τν καθαρίστρια τς πισκοπς τους, νεξέλεγκτα, περίσκεπτα.
Κι ν δν πάρχη μητρόπολη χηρευάμενη, κάποιο κομματάκι θ κόψουμε ν τος δώσουμε, γι ν πάρχουν κα ατο μητροπολίτες μέσα στν κκλησία.
Ατ τ τελευταα φαινόμενα ποδυναμώνουν τν κκλησία κι τσι διοικοσα κκλησία στερεται τόλμης σν κείνης το ωσφ το ριμαθαίου, κα σιωπον ο πίσκοποι κα ταν κόμη λύκος ρπάζει τ πρόβατά τους μέσα π τν γκαλιά τους.
τσι, ν κα ο κρατοντες θεοι κα διεστραμμένοι ρίχνουνε χαλάζι στ ποίμνιό τους, δν τολμον ν νοίξουν λεξίβροχο ν τ προστατεύσουν.
Ατ εναι τ πι χειροπιαστ σημεο τς γκαταλείψεως το ποιμνίου, τέλεια ξουθένωση το πισκοπικο ξιώματος.
ρχιεπίσκοπος βαρβάτος τ τελευταα χρόνια λεγε σ συνεπίσκοπό του.
− Σ βλέπω τρεμάμενο ν μεταλαμβάνης κα διερωτμαι: λήθεια πιστεύεις τι ατ τ ψωμ κα τ κρασ εναι σμα κα αμα Χριστο;
− Ναί, τ πιστεύω!
Κα κολούθησε ερωνικ κίνηση τς κεφαλς.
Στν μητρόπολή του λειτουργοσε πολλς φορς κα δν μετελάμβανε!
Βάστα, Χριστέ, τ ξεκάρφωτα κεραμίδια, γι ν μ μείνη σκεπς λας το Θεο, τ πλήρωμα τς κκλησίας, ν μ χάσουμε τν κληρονομι πο μς φκε δεσπότης Χριστός.
Κα λλα πολλ θελα ν ραδιάσω, λλ γι λόγους σεμνότητος κα γάπης πρς τν κκλησία σιωπ κα τ θάπτω στ μνμα τς λησμονις…
Μέσα σ ατ τ κλίμα, μ ατος τος πρωτοπαπάδες, πς μπορομε ν μιλμε γι νότητα τς κκλησίας ν τ θεί Εχαριστί;
ναμένω στ κουστικό μου…
σο κα ν εστε πησχολημένοι, παρακαλ βρετε χρόνο ν μο παντήσετε, γιατ δν μπορ ν ξεκολλήσω π τ ρώτημά μου:
μέσα σ ατ τ κλίμα πς μπορε ν πάρχη νότητα ν τ Εχαριστί;
Γρηγόριος ρχιπελαγίτης
ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια: