Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

«Οἱ θρῆσκοι ἄνθρωποι εἶναι τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο εἶδος μέσα στὴν ἐκκλησία»...



Γιατί νομίζουν τι εναι κοντ στν Θεό....

Μητροπολίτης Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος



Το Μητροπολίτου Λεμεσο θανασίου, πόσπασμα π τν μιλία:
« θεραπεία π τν ρρώστια το Φαρισαϊσμο»
Ατο ο νθρωποι ν ξέρετε, ατο ο νθρωποι,  ο θρσκοι νθρωποι εναι τ πι πικίνδυνο εδος μέσα στν κκλησία.
Ατο ο θρσκοι νθρωποι εναι πικίνδυνοι.
Θες ν μς φυλάει π'ατούς.
λεγε νας γιορείτης ταν καμνα μία φορ λειτουργία κα λέγαμε «Κύριε σσον τος εσεβες» λέει στειευόμενος «Κύριε σωσον μς π τος εσεβες» δηλαδ Θες ν σ φυλάει π τος θρήσκους νθρώπους, διότι θρσκος νθρωπος σημαίνει μία προσωπικότης διεστραμμένη ποία οδέποτε εχε προσωπικ σχέση μ τν Θεό.
πλς μόνον κάμνει τ καθήκοντά της πέναντί Του, λλ καμι σοβαρ σχέση δν εχε γι ατ κα Θες δν λέει ατν τν νθρωπο τίποτε.
Κα σς μολογ κα γ π τν πείρα μου τι δν εδα χειρότερους χθρούς τς κκλησίας π τος θρήσκους νθρώπους.
ταν παιδι θρήσκων νθρώπων πο μέσ' τν κκλησία κα παπάδων κόμα κα θεολόγων κα νθρώπων πο κάνουν τος θρήσκους κα τος πολλος δοκίμασαν τ παιδιά τους ν γίνουν μοναχο ερες ατο ο νθρωποι γιναν χειρότεροι κα π δαίμονες.
ξανέστησαν ναντίον τν πάντων.
γιναν ο χειρότεροι χθρο τν νθρώπων. Θυμμαι γονες πο φερναν τ παιδι τους ες τς μιλίες κα ταν τ παιδ τους κάποια στιγμ καμε να βμα παραπάνω γιναν ο χειρότεροι νθρωποι πο λεγαν τ...
χειρότερα λόγια.  
Κα γ τος λέω:  
M σ φερες τ παιδί σου στν μιλία, δν τ φερα γώ. 
Κα μία φόρα επα σ ναν πατέρα ταν βλεπα τι κόρη του, τέλος πάντων, εχε ζλο στν κκλησία το λέω:
Κοίταξε μν τν ξαναφέρεις στν μιλία.
Μν τν ξαναφέρεις ν τς μιλήσω διότι κόρη σου θ γίνει μοναχ κα αριο θ σο φταίω γώ.  
χι πάτερ μου, λλοίμονο, μες σ λατρεύουμε.
Κα γινε κόρη του μοναχ φτ χρόνια κα δν μο μιλ κόμα.
νθρωποι πο δν χαναν μιλία, τσι, δν χαναν μιλία.
ταν πάντοτε ο πρτοι.
μιλίες, γρυπνίες, βιβλία, ξέρω ‘γ τ πάντα.
Κα φερναν κα τ παιδιά τους κα ταν ρθεν ρα πο τ παιδ τους μέσα στν λευθερία του, τέλος πάντων, ποφάσισε ναν δικό του δρόμο τότε ο νθρωποι ατο γιναν τελείως στ ντίθετο στρατόπεδο κα πέδειξαν τι γι ατος Χριστς δν εχε μιλήσει ποτ μς τν δική τους τν καρδιά.
πλς ταν θρσκοι νθρωποι.
Γι΄ ατ ο θρσκοι νθρωποι εναι τ πι δύσκολο εδος μεσ' τν κκλησία.
Γιατί ξέρετε κάτι.
Ατο ο νθρωποι καμι φορ δν θ θεραπευθον.
Γιατί νομίζουν τι εναι κοντ στν Θεό.
ν ο μαρτωλοί, ξέρω ΄γ, ο χαμένοι ς πομε, τσι, ατο ξέρουν τι εναι μαρτωλοί.
Γι΄ ατ Χριστς επε τι ο τελνες κα ο πόρνες θ πν στν Βασιλεία το Θεο, ν επε στος Φαρισαίους:
σες, σες πο εσαστε θρσκοι δν θ πάτε ποτ στν Βασιλεία το Θεο.
Γιατί οδέποτε λόγος το Θεο λλαξε τν καρδιά τους.
πλς ρκονταν στν τήρηση τν θρησκευτικν τύπων. 
τσι λοιπν μες ς προσέξουμε τν αυτόν μας ν καταλάβομε τι κκλησία εναι να νοσοκομεο πο μς θεραπεύει μς κάνει ν γαπομε τν Χριστν κα γάπη το Χριστο εναι μία φλόγα πο νάβει μεσ' τν καρδιά μας κα ν ξετάζομε τν αυτό μας ἐὰν βρισκόμαστε στν γάπη το Θεο.
Ἐὰν βλέπομε μέσα μας λες ατς τς κακίες κα τς νιδιοτέλειες κα τς πονηρίες τότε πρέπει ν νησυχομε.
Γιατί δν εναι δυνατ Χριστς ν εναι μέσα στν καρδιά μας κα ν 'μαστε γεμάτοι ξύδι.
Πς εναι δυνατ ν προσεύχεσαι κα ν εσαι γεμάτος χολ ναντίον το λλου νθρώπου.
Πς εναι δυνατ ν διαβάζεις τ εαγγέλιο κα ν μν δέχεσαι τν δερφό σου.
Πς εναι δυνατ ν λς χω τόσα χρόνια στν κκλησία, χω τόσα χρόνια πο 'μαι μοναχς κληρικς τιδήποτε κα μως τ λφα τς πνευματικς ζως πο 'ναι γάπη.
Πο 'ναι τ ν πομένεις τν δερφό σου, ν κάνεις λίγο πομον μ τ ν μν τ δέχεσαι σημαίνει τίποτα δν καμες. Τίποτα πολύτως τίποτα.
Τίποτα πολύτως.
δ Χριστς φτασε στ σημεο ν πε γι τς παρθένες κενες τι δν εχε καμι σχέση μαζί τους.
Τος πέταξε ξω π τν νυμφώνα παρ' λα πο 'χαν λες τς ρετς γιατί δν εχαν τν γάπη.
Διότι θελε ν τος πε τι μπορε ν χετε ρετς ξωτερικς, μπορε ν μείνατε παρθένες, μπορε ν κάματε χίλια πράματα λλ δν κατορθώσατε τν οσία ατο πο εχε σημασία π' λα.
Ἐὰν ατ δν τ καταφέρεις τί τ θέλεις τ λλα λα;
Τί τ θέλω γ τώρα ν τρώω λάδι σήμερα κα δν τρώω λάδι.
Μπορε ν μν τρώω λάδι, ς πομε κα ν τρώω τν δερφό μου π τ πρω ς τ νύχτα.
λεγαν ες τ γιο ρος λέει μν ρωτς ν τρώω ψάρι.
Τν ψαρ ν μν φάεις κα ψάρι φάε.
τν λαδ ν μν φαες κα φάε μία σταξι λάδι.
Τ ν φάεις τν λλον π τν γλώσσα εναι πολ χειρότερο π τ ν φς μία κουταλι λάδι.
Κα μως στέκομεν κε.
Τρμε λάδι, δν τρμε λάδι, τρμε ψάρι, δν τρμε ψάρι.
Ξέρω ‘γ βούτηξε τ κουτάλι στ λλο φαγ κα μπορε ν τσακωθομε κε, ν σκοτωθομε μ τν λλον νθρωπο γιατί βούτηξε τ κουτάλι προηγουμένως σ ναν λλο φαΐ.
Καταλαβαίνετε πόσο γελοία εναι τοτα τ πράγματα κα μς κοροϊδεύουν κα ο δαίμονες λλ κα ο νθρωποι πο εναι κτς κκλησίας.
Κα ταν μπαίνουν κοντά μας ντ ν βλέπουν τος νθρώπους τς κκλησίας μεταμορφωμένους σ Χριστ ησο, ν 'ναι γλυκς νθρωποι κα ν 'ναι ριμοι νθρωποι, σορροπημένοι, λοκληρωμένοι νθρωποι, νθρωποι γεμάτοι ρμονίας ς πομε μέσα τους μς βλέπουν δυστυχς μ λα ατ τ πάθη μας κα λες κενες τς ξινίλες μας κα λένε:
E, ν γίνω τσι;  
Καλύτερα ν μο λείπει.
σ πού πς στν κκλησία τί σ φέλησε κκλησία;
πως λέγαμε χτς πγες στ προσκυνήματα, εδες τος πατέρες, εδες τ για λείψανα, εδες τ γιον ρος, τν Παναγία τς Τήνου λα ατ πήγαμε, ρθαμε.
Ποι τ φελος τελικ π λα ατ τ πράγματα;
Μεταμορφώθηκε καρδιά μας;
Γίναμε πι ταπεινο νθρωποι;
Γίναμε πι γλυκς νθρωποι;
Γίναμε πι πραες νθρωποι ες τ σπίτι μας ες τν οκογένειά μας στ μοναστήρι μας;
Ξέρω ‘γ κε πο ργαζόμαστε.
Ατ χει σημασία.
Ἐὰν δν τ καταφέραμε ατ τ πράγματα τουλάχιστον ς γίνομεν ταπεινοί. 
Μέσα π τν μετάνοια.
ς γίνομαι ταπεινοί.
Ἐὰν οτε κα ατ τ καταφέραμε τότε εμαστε ξιοι πολλν δακρύων, τσι.
Εμαστε γι κλάματα.
Διότι δυστυχς χρόνος περν κα χάνεται κα μες μετρομε χρόνια.
λεγε γέρων Παΐσιος ταν τν ρωτοσαν: Γέροντα πόσα χρόνια χεις σ στ γιο ρος;
Λέει: γ ρθα τν δια χρονι πο ρθε τ μουλάρι το γείτονα.
γείτονάς το γερο-Ζτος εχε να μουλάρι κα ξέρετε στ γιο ρος κάθε κελ χει κα να ζο, να μουλάρι πο κουβαλον τ πράγματά τους.
Ε, τ ζο ατ ζε πολλ χρόνια δν γοράζεις κάθε μέρα μουλάρια, εναι κριβά.
Λοιπόν, τν χρονι πο ρθα γ λέει στ γιο ρος γόρασε κα γείτονας τ μουλάρι του.
χομε τ δια χρόνια στ γιο ρος, λλ τ καημένο κενο μεινε μουλάρι κα γ τ διο μεινα.
Δν λλαξα.
Λοιπν λέμε πολλς φορς γ χω σαράντα χρόνια κα τ λέμε μες ο παπάδες κα ο καλόγεροι ατ τ πράγματα.
χω σαράντα χρόνια στ μοναστήρι.
Μ τ χρόνια εναι ες βάρος σου.
Θες θ σο πε:
Σαράντα χρόνια κα κόμα δν κατάφερες ν γίνεις τίποτα;
χεις σαράντα χρόνια κόμα θυμώνεις, κόμα κατακρίνεις, κόμα ντιλογες, κόμα ντιστασαι, κόμα δν ποτάσσεσαι;
χεις σαράντα χρόνια κα δν μαθες τ λφα, τ πρτο πράγματα τς μοναχικς ζως τς χριστιανικς ζως;
Τί ν κάμω τ χρόνια σου;
Τί ν σ κάμω ν χεις πενήντα χρόνια μ ψωμολογσε κα δν μπορες ν παντήσεις στν λλον μ ναν καλό του λόγο.
Τί ν κάμω λα ατ τ πράγματα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: