Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Το λησμονήσαμε κιόλας;;;;;



Πέρασαν κιόλας δύο μήνες από εκείνο το απόγευμα που μαύρισε τη ζωή μας...


Πέρασαν κιόλας δύο μήνες από εκείνο το απόγευμα που μαύρισε τη ζωή μας.
Το λησμονήσαμε κιόλας;;;
Το προσπεράσαμε μέσα στη δίνη της καθημερινότητας;;;
Κουραστήκαμε;;;
Τα είπαμε όλα;;;
Θυμώσαμε, καταραστήκαμε, ψάξαμε για δικαιολογίες, μιλήσαμε για νέα αρχή, αναζητήσαμε ένοχους.
Και πήγαμε παρακάτω.
Παραδόσαμε αυτόν τον μακάβριο Αύγουστο στη μνήμη η στη λήθη;;;;
Ειλικρινά δεν ξέρω 
Πίσω στα Καμμένα έμειναν μόνο όσοι θρηνήσαν και όσοι είδαν την ζωή τους να γίνεται αποκαίδια.
Και να παλεύουν να σταθούν στα πόδια τους. 
Δεν ξεχνώ τις ειρωνίες των πρώτων ημερών όταν έλεγαν ότι θα μείνουμε όσο χρειαστεί.
Από όσους που έχουν εύκολη την κριτική -πάντα εκ του ασφαλούς και εξ απόστασης-.
Και εσείς σας τους άλλους είστε, μια δυό μέρες και μετά μόλις κλείσουν τα φώτα της δημοσιότητας θα φύγετε.
Σιγά μη μείνετε.
Είναι σαν να το ακούω.
Πόσο λίγο μας ήξεραν!
Είμαστε ακόμα εκεί!
Και θα είμαστε μέχρι την μέρα που και ο τελευταίος ασθενής μας θα ξαναβγεί γερός στον -έστω ρημαγμένο- κήπο του.
Που θα μας πεί πως μπορεί να κοιμάται χωρίς εφιάλτες τη νύχτα, να μην τρομάζει μόλις σουρουπώνει.
Γιατί θα το ξαναπώ, οι ασθενείς μας στο Μάτι είναι δικοί μας άνθρωποι.
Γιατί στην δύσκολη ώρα μας εμπιστεύτηκαν τον πόνο και τον καυμό τους.
Και αυτή την μεγάλη τιμή δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ.
Με αφορμή λοιπόν αυτή τη μαύρη επέτειο μοιράζομαι μαζί σας στην Απέναντι Οχθη μου, ένα εξαιρετικό κείμενο ΄του Θανάση Κρουστάλλη, ενός από τους εθελοντές Γιατρούς μας που έτρεξαν από την πρώτη στιγμή.
Η δε φωτογαφία ανήκει σε μία από τις νοσηλευτριές μας την Σωτηρία Κάτσινου.
Καλό βράδυ...

Δεν υπάρχουν σχόλια: