Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Η πλάνη του γκρι...



Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος


Paulos Papadopoulos
Η αλήθεια δεν βρίσκεται κάπου στην μέση αλλά στον Χριστό.
----------------------------
Ναι, στην πνευματική ζωή υπάρχει άσπρο, μαύρο αλλά και αρκετό γκρι· όμως μόνο το ένα είναι του Χριστού (το άσπρο).
Το ξέρω ότι κάποιοι δεν θέλουν να το αποδεχτούν διότι δεν τους συμφέρει, δεν τους βολεύει, δεν τους "κάνει".
Ο Χριστός όμως δεν βρίσκεται μέσα στους συμβιβασμούς αλλά βρίσκεται πάνω στον Σταυρό.
Σίγουρα στην ζωή μας δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο.
Όμως μην γελιόμαστε, εάν θέλουμε να είμαστε γνήσιοι μαθητές του Χριστού καλούμαστε να επιλέξουμε πλευρά, καλούμαστε να απεκδυθούμε τα έργα του σκότους και να ενδυθούμε τα όπλα του φωτός.
Ο ίδιος ο Κύριος λέγει ξεκάθαρα "ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν" δηλάδή κανείς δεν μπορεί να έχει δύο Κυρίους και ειδικότερα αναφέρεται στα πνευματικά· δεν μπορούμε να έχουμε Κύριο και Θεό μας τον Χριστό και από την άλλη να παραμένουμε συνειδητά μέσα στα πάθη και τα έργα του μισόκαλου Διαβόλου.
Αυτοί που προσπαθούν να τα συνδυάσουν θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον λόγο του Κυρίου που πάλι μας λέγει, "οιδά σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός ει ούτε ζεστός· οφελον ψυχρός ης ή ζεστός· ούτως, ότι χλιαρός ει και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου"· δηλαδή, "από τα έργα σου γνωρίζω πως δεν είσαι ούτε ψυχρός, ούτε ζεστός.
Κι αφού δεν είσαι ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, μέλλω να σε εξεμέσω (να σε ξεράσω) από το στόμα μου".
----------------------------
Δεν υπάρχει λοιπόν "ναι μεν, αλλά...". 
Δυστυχώς οι χριστιανοί αναπαύονται σε κηρύγματα, ομιλίες ή συμβουλές που δικαιολογούν την μετριότητα και την χλιαρότητα.
Αλίμονο στους ανθρώπους, κληρικούς, ιεροκήρυκες κ.α. που μιλούν και πλανούν τους χριστιανούς σε μια τέτοια ζωή αλλά αλίμονο και στους ίδιους αυτούς χριστιανούς που μ' ευχαρίστηση ακολουθούν τέτοιους ανθρώπους και αποδέχονται τέτοιες διδασκαλίες.
----------------------------
Όλα αυτά βεβαίως γίνονται διότι δεν θέλουμε να ξεβολευτούμε για τον Χριστό.
Θέλουμε τον Χριστό αλλά θέλουμε και τα πάθη μας.
Είναι ανόητο το επιχείρημα "εντάξει, δεν θα γίνουμε και άγιοι...", διότι μ' αυτή μας την τοποθέτηση αποδεικνύουμε ότι δεν ξέρουμε γιατί είμαστε στην Εκκλησία και που έγκειται η πίστη μας στον Χριστό.
Εάν δεν προσπαθώ να γίνω άγιος, δηλαδή να αποκτήσω την
Χάρη του Θεού τότε ποιο το νόημα να βρίσκομαι στην Εκκλησία;
ποιο το νόημα να πιστεύω στον Χριστό; ποιο το νόημα της ζωής μου τελικά;
----------------------------
Σίγουρα θέλει κόπο και χρόνο το να γίνεις και να παραμείνεις του Χριστού.
Ας έχουμε λοιπόν την τόλμη να παραδεχόμαστε την εμπάθειά μας και να ζητούμε το έλεός Του και όχι να δικαιολογούμε την χλιαρότητά μας.
Άλλο είναι να παραδέχομαι το σκοτάδι μου και άλλο να το αμνηστεύω και να λέγω "δεν βαριέσαι, δεν είμαι και ασκητής μοναχός...".
Το πρώτο δείχνει μετάνοια και οδηγεί στη σωτηρία, το δεύτερο σκεπτικό τρέφει μια ουτοπική ελπίδα που οδηγεί στην πλάνη και στην αιώνια απώλεια.
----------------------------
Εάν δεν ήταν άσπρο ή μαύρο η πνευματική ζωή, τότε δεν θα είχαμε τους Αγίου Μάρτυρες.
Οι Άγιοι Μάρτυρες της Εκκλησίας μας (πάνω στον οποίων το αίμα θεμελιώθηκε η Εκκλησία) είναι η απόδειξη ότι δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός του σκότους και του φωτός, του Χριστού και του κοσμικού φρονήματος, της Αλήθειας και του ψεύδους, της αρετής και της αμαρτίας.
Είσαι του Χριστού;
Ναι ή όχι; τους ρωτούσαν οι δήμιοί τους.
Και οι Άγιοι Μάρτυρες ομολογούσαν ξεκάθαρα, "Ναι είμαι του Χριστού", δεν λέγανε "να το συζητήσουμε, ή είμαι και δεν είμαι...ή ας αρνηθώ τώρα τον Χριστό (για να σώσω την ζωούλα μου) και μετά μετανοώ".
----------------------------
Οι μάρτυρες (αλλά και οι Όσιοι) της Εκκλησίας μας, μας αποδεικνύουν περίτρανα ότι το να είσαι του Χριστού στοιχίζει.
----------------------------
Ναι λοιπόν, η μετριότητα υφίσταται, το γκρί στην πνευματική ζωή υπάρχει σε πολλούς από εμάς... όμως δεν αρκεί· ξεκάθαρα.


Δημοσίευση σχολίου