Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018

Ο ...Φασισμός του «χαμόγελου»...



π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος
Ο Φασισμός του «χαμόγελου»...
Μπορεί ο ουρανός να είναι πάντα γαλάζιος δίχως σύννεφα;
Μπορεί ο άνθρωπος είναι πάντα χαρούμενος και ευδιάθετος, δίχως τις κλειστές και μαύρες του μέρες;
Σαφέστατα και όχι.
Κι όμως αυτό ζητάνε όλοι στις μέρες μας.
Από τον σύντροφό μας, τους φίλους και την παρέα μας, εως την δουλειά, το αφεντικό και την θρησκεία.
Ο ένας μας θέλει θετικούς για να μην του χαλάμε το κέφι, ο άλλος για να μην διώχνουμε τους πελάτες και ο έτερος για να επιβεβαιώνεται ο κανόνας ότι ο πιστός άνθρωπος δεν έχει ποτέ μεταπτώσεις και δυσκολίες.
Γνωστό το σύνθημα «με τον Χριστό όλα τα μπορείς…»
Και όταν δεν τα μπορώ όλα;
Όταν δεν έχω καμία όρεξη να κάνω τίποτα ή τα κάνω χάλια;
Όταν η ψυχή μου ζητάει να κλάψει και καμία αγκαλιά δεν με αναδέχεται γιατί της φέρνω αρνητική ενέργεια ή διώχνω την Χάρι του Θεού με τις αμαρτίες μου και τα λάθη μου; 
Τι γίνεται τότε;
Μπορώ να είμαι πάντα τέλειος, άψογος, αλάνθαστος και ατσαλάκωτος;
Το λάθος είναι μια απευκταία παρεκτροπή ή τελικά δικαίωμα της ύπαρξης στην περιπέτεια της ελευθερίας;
Η αμαρτία είναι απειλή και ενοχή;
Παραβίαση δικανικών κανόνων όπου επιβάλλεται στον παραβάτη μεταφυσική ποινή ή φανέρωση της ελλειμματικότητας και θνητότητας μου;
Και εάν δεν έχω δικαίωμα στο λάθος ή στην πτώση, τότε που είναι η ελευθερία που μου εμπιστεύτηκε ο Θεός; 
Έχω δικαίωμα να μην είμαι πάντα καλά και χαμογελαστός;
Ευδιάθετος και θετικός;
Μπορώ να γκρινιάσω;
Να φωνάξω, να θυμώσω, να κραυγάσω, να οργιστώ, να φοβηθώ, να πέσω και να σηκωθώ;
Να είμαι δηλαδή άνθρωπος μπορώ;
Γιατί ακόμη και οι άγιοι στον οποίων τον βίο διαβάζουμε για την δοξολογική και ευχαριστιακή διάθεση ζωής, ξέρετε πόσες ώρες και μέρες γκρίνιας ξόδεψαν για να φτάσουν στο «Δόξα σοι ο Θεός»;
Πόσο φόβο βιώσαν, πανικό, μοναξιά και δάκρυ ώστε να φτάσουν να ψελλίζουν με παρρησία, «γεννηθήτω τω θέλημα σου..»; 
Αισθάνομαι, ότι όλα είναι ένα.
Σημεία, περάσματα, μονοπάτια που συνδέονται βαθιά στο κοινό προορισμό τους.
Το λάθος δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι πρόβες του σωστού.
Η αμαρτία οι συνεχείς άστοχες προσπάθειες πριν να βρεις κέντρο και στόχο.
Η γκρίνια το ξέσπασμα πριν την δοξολογία, το αρνητικό, ο χώρος που εργάζεται η θετικότητα, η ασθένεια μια άλλη γλώσσα υγείας, οι δοκιμασίες ο Θεός που ανοίγει δρόμους, το σκοτάδι η πιο βαθιά στιγμή πριν ξεχυθεί το Φως…
Δημοσίευση σχολίου