Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

«Δόξα σοι ο Θεός, που έφυγαν τα πολλά!»



Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης



ταν, Γέροντα, βλέπω μέσα μου πολείμματα πό άν πάθος στενοχωριέμαι.
– Πές: «Δόξα σοι Θεός, πού φυγαν τά πολλά!». 
ν μουν γώ στή θέση σου, θά βλεπα τίς λοφάνερες μεγάλες δωρεές το Θεο καί «πό φυλακς πρωίας μέχρι νυκτός» θά λεγα τό «δόξα σοι Θεός». 
ν θέλης νά ζς ζωή παραδεισένια πό ατήν τήν ζωή, δές κι σύ τίς εεργεσίες καί τίς πλούσιες δωρεές πού σο δίνει Θεός καί ρχισε τό «δόξα σοι Θεός». 
Νά δοξάζετε τόν Θεό, γιατί σς βοήθησε καί προοδεύσατε στω καί λίγο, ετε πειδή σες κοπιάσατε, ετε πειδή σς βοήθησαν ο λλοι. 
ταν νθρωπος λέη «δόξα σοι Θεός», βοηθάει Θεός, γιατί εγνωμοσύνη μέ τό ταπεινό φρόνημα καί μέ τόν φιλότιμο γώνα τραβάει συνέχεια οράνιες δυνάμεις καί ελογίες θεϊκές.
– Καί ταν, Γέροντα, ξέρω τι θά ξαναπέσω;
Δέν ξέρεις· πό φοβία σκέφτεσαι τσι. 
Μήν χετε φοβία μήπως ξανακάνετε τό διο σφάλμα, γιατί τσι κλονίζεται πίστη σας στόν Θεό. 
Μν τά σκαλίζετε τόσο πολύ. 
ταν σς λέη λογισμός τι δέν πρόκειται νά διορθωθτε καί διαλύεσθε πό τήν λύπη, χρειάζεται νά δώσετε να ψεύτικο κουράγιο στόν αυτό σας. 
«Δόξα σοι θεός, νά πτε, σήμερα εμαι καλύτερα πό χθές. 
Δόξα σοι Θεός χίλιες φορές…;». 
ν καί φαίνεται ψεύτικο ατό τό κουράγιο, μέσα του μως κρύβει μία μεγάλη δύναμη, τήν λπίδα στόν Θεό. 
λπίδα στόν Θεό εναι μοχλός πού ναποδογυρίζει τήν πελπισία, λευθερώνει τήν ψυχή πό τήν λύπη καί τό γχος καί τονώνει σιγά-σιγά τίς πνευματικές δυνάμεις μέ τήν θεία ζωντάνια πού δίνει.
– Γέροντα, στενοχωριέμαι γιατί χω πολλά προβλήματα γείας.
λα νά τά δέχεσαι σάν μεγάλα δρα το Θεο
Θεός δέν εναι δικος. 
Στόν ορανό θά χης πολλά νά πολαύσης θά χης σύνταξη μεγάλη, άν δέν τήν μειώσης μόνη σου μέ τόν γογγυσμό.
– Πς, Γέροντα, φο τώρα δέν νιώθω μέσα μου τόν ορανό;
Δέ νιώθεις τόν Ορανό, γιατί δέν δοξολογες τόν Θεό. 
ταν νθρωπος κινται στόν χρο τς δοξολογίας, χαίρεται μέ λα. 
πάρχουν κοσμικοί νθρωποι πού θά μς κρίνουν μς τούς μοναχούς. 
Νά δτε ο Βεδουίνοι τί ταλαιπωριά περνον, λλά εχαριστον τόν Θεό καί εναι χαρούμενοι! 
Τό σιτάρι δέν τό καθαρίζουν, γιά νά βγάλουν τήν πέτρα, λλά τό λέθουν πως εναι, καί τό ψωμί τους εναι λο πέτρα! 
Καί ο τροφές τους, φαίνεται, δέν χουν τά παραίτητα συστατικά, σβέστιο κ.λπ., πότε τά δόντια τους καταστρέφονται τελείως. 
Καί βλέπεις Βεδουίνους νά χουν μόνον να δόντι καί νά χαίρωνται σάν νά εναι τό δόντι μαργαριταρένιο. 
Καί λλος το λείπει να δόντι καί ασθάνεται μειονεκτικά. 
Μέ λα ατά πού κοτε, νά κινσθε συνέχεια στήν δοξολογία νά δοξάζετε μέρα-νύχτα τόν Θεό γιά τίς εεργεσίες Του.
Μο λεγε κάποιος πίσκοπος τι σέ ναν ναό, τήν ρα πού διάκος διάβαζε τό Εαγγέλιο τς θεραπείας τν δαιμονισμένων τν Γεργεσηνν, νας νθρωπος πολύ πλός στεκόταν πίσω πό τό δεσποτικό καί λεγε συνέχεια «δόξα σοι Θεός». 
ρχίζει διάκος: «Τ καιρ κείν λθόντι τ ησο ες τήν χώραν τν Γεργεσηνν, «δόξα σοι θεός» λέει κενος, «πήντησαν ατ δύο δαιμονιζόμενοι», «δόξα σοι Θεός» «χαλεποί λίαν», «δόξα σοι Θεός » «καί δού ρμησε πάσα γέλη τν χοίρων ες τήν θάλασσαν», «δόξα σοι Θεός». 
«Κατάλαβα, μο επε στερα πίσκοπος, τι εχε δίκαιο ατός πλός νθρωπος πού λεγε «δόξα σοι Θεός» γιατί τό «δόξα σοι Θεός» ρίχνει τούς δαίμονες στήν θάλασσα» . Καί σες πάντα νά λέτε «δόξα σοι Θεός, δόξα σοι Θεός», μέχρι νά ρμήσει γέλη στήν θάλασσα …
δοξολογία γιάζει τά πάντα. 
Μέ τήν δοξολογία διαλύεται νθρωπος πό εγνωμοσύνη, παλαβώνει μέ τήν καλή ννοια, πανηγυρίζει τά πάντα. 
Καί ταν νθρωπος εχαριστ τόν Θεό κόμη καί γιά τά λίγα, ρχεται μετά τόσο πλούσια ελογία το Θεο, πού δέν μπορε νά τήν ντέξη καί τότε διάβολος δέν μπορε πιά νά σταθ καί φεύγει.
ΠΗΓΗ
Δημοσίευση σχολίου