Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Αξίζει τον κόπο να συνεχιστεί μια συζήτηση με το κουφό αυτί των Σκοπιανών; Βλάκες ή αφελείς;



Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ !!! Το καλύτερο μακράν άρθρο απο έναν Ιταλό φιλέλληνα!!!



Αλήθεια… πόσο αφελείς ή και βλάκες θα πρέπει να θεωρεί ο, τώρα πια, ύπουλος αλλά εντιμότατος Ζόραν Ζάεφ τους Έλληνες (πολιτικούς και λαό) ώστε ο αθεόφοβος να τους προτείνει σαν «λύση» του ονόματος το Ilidenska Makedònija, μια κατ’ εξοχήν αναφορά σε αλυτρωτισμό και επιδίωξη «επανένωσης» με την …«σκλαβωμένη Μακεδονία του Αιγαίου»;
Και μια ονομασία με συνημμένη ημερομηνία, η οποία έχει καταστεί αξιοσημείωτο αντικείμενο εθνικής γιορτής, ούτε λίγο ούτε πολύ!
Βέβαια, όλως τυχαίως, και προς επίρρωση της «έξυπνης» σκοπιανής πρότασης, ήρθε και το τηλεφώνημα του αμερικανο-νατοϊκού αντιπροέδρου Μάικ Πενς στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, σαν «ενθάρρυνση» προς την νέα κατεύθυνση, με ύφος μάλλον «οδηγίας πλεύσης», μιας και απ’ ένα όνομα διακυβεύεται ολόκληρη η ειρήνη στη περιοχή και επειδή οι Αμερικανοί είναι πάντα ειρηνικός λαός, να προσέχουν οι πολεμοχαρείς Έλληνες μη βάλουν φωτιά στον … καλό κόσμο.
·  Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτό το τελευταίο «μπαμ» πρότασης, το οποίο ουσιαστικά και εντέχνως είναι καθαρή προσπάθεια ενδυνάμωσης της σκοπιανής «μακεδονικής ιδεολογίας», έχει «μελετηθεί» μεταξύ του εξόχως αμερικανοθρεμμένου Ζάεφ και του πάτρωνά του στη Ουάσιγκτον και «πετάχτηκε» τη κατάλληλη στιγμή, με τις ευλογίες του Τραμπ, εκεί που δεν το περίμενε κανείς, στο τραπέζι των συνομιλιών.
Και αυτή πρέπει να είναι και η πιο ηχηρή ένδειξη και απόδειξη πως ο τόσο… προσιτός, καλός, τίμιος, φίλος, ειλικρινής και πρόθυμος για λύση Ζάεφ άλλος δεν είναι παρά ένα από τα ίδια:
πίσω από εκείνο το μελιστάλακτο και σχεδόν δειλό χαμόγελο κρύβει κακή πίστη, προσπάθεια εξαπάτησης, επιτηδειότητα στο να δρα στις πλάτες του συνομιλητή του.
Με λίγα λόγια, μια παραπλανητική παραλλαγή του Ντιμίτροφ.
Και μου ‘ρχεται στο νου ο Ακιντσί στο Κυπριακό, πριν από 2-3 χρόνια.
Και εκεί όλοι να εκθειάζουν τον άνθρωπο της εμπιστοσύνης που θα έφερνε τα πάνω κάτω και επιτέλους η λύση θα ήταν πια πολύ, πολύ κοντά και προπαντός η επιθυμητή!
· Και τότε φιλιά και αγκαλιές και τζιβανίες του Αναστασιάδη με τον Ακιντσί.
· Και τώρα φιλιά και αγκαλιές και σλιβοβίτσες των Τσίπρα/Κοτζιά με Ζάεφ.
·          Αλλά…πίσω έχει η αχλάδα την ουρά!
Ό, τι έγινε με τον Ακιντσί γίνεται κιόλας με τον Ζάεφ, κι ας – πολύ κακώς!οι Έλληνες πολιτικοί αργούν να το «μεταβολίσουν» ή και δεν θέλουν καν να δουν, πόσο άδικο και εκτός λογικής υπήρξαν οι περίσσιες οικειότητες με τους αμετακίνητους Σκοπιανούς Ζάεφ και Ντιμίτροφ (χαρακτηριστικά μακεδονίτικα τα ονόματά τους!).
Είναι τόσο εμφανής η βούληση αυτού του διδύμου, να βάλουν τους Τσίπρα/Κοτζιά σε δυσμενή θέση με τη «βόμβα» της Ilidenska Makedònija όχι μόνο στο εσωτερικό της Ελλάδας, αλλά και στο εξωτερικό, που είναι πλέον αδύνατον να υπάρχει οποιαδήποτε εμπιστοσύνη μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων.
Απ’ την άλλη πλευρά όμως υπάρχει και κάτι άλλο, ένα άλλο ύπουλο κόλπο, που απορρέει από την τελευταία «βομβιστική» πρόταση Ζάεφ, και δηλαδή:
·  – η πρόταση αυτή, κεραυνός εν αιθρία (όλα ωστόσο καλά υπολογισμένα!) είναι τόσο εξωφρενική και εξωπραγματική που θα αναγκάσει (όπως ανάγκασε) τους Έλληνες να την απορρίψουν ασυζητητί με αποτέλεσμα:
· – να «πέσουν υποχρεωτικά», και με μεγαλύτερη προθυμία, σε μια από τις πέντε προτάσεις Νίμιτς, κατά τη (απαράδεκτα εσφαλμένη) γνώμη των Ελλήνων πολύ πιο «ήπιες», «μαλακές» και ιδίως «ευκολοχώνευτες»(!)
·     – μιας και η Ελλάδα τόσο πολύ φοβάται και τόσο λίγη δύναμη έχει, ώστε να είναι ανίκανη να προβάλει τις δικές της προτάσεις, ούτε καν σε ένα θέμα τόσο βαρύ και σημαντικό, με τεράστια ιστορική και πολιτική ανάγνωση όπως είναι το «Μακεδονικο/σκοπιανό», που (θα) επηρεάζει για πάντα το 1/3 σχεδόν της επικράτειάς της.
Οπότε, να ‘τον πάλι τον φαλιρισμένο Νίμιτς με τις διάφορες «Μακεδονίες» του ή, αν προτιμάτε, «Makedonija», τις οποίες οι Έλληνες επίσημοι δέχονται ελαφρά τη καρδία συνεχίζοντας τον …«μητσοτακικό δρόμο» από το 1992.
Και εδώ μπαίνουμε σε μια θεματολογία, όπου υπάρχει εξαρχής ένα «πρόβλημα βάθους», που αφέθηκε μετέωρο και ποτέ δεν τέθηκε ως προκαταρκτικό στοιχείο συζήτησης και, πριν ακόμα, βασικής τοποθέτησης.
Πρόκειται πολύ απλά, όπως οι πάντες καταλαβαίνουν, για τη λέξη (και όνομα) «Μακεδονία».
Η σημερινή ονομασία τους κράτους των Σκοπίων (ένα κράτος το οποίο – ειρήσθω εν παρόδ – μέλλει σε μερικά, λίγα χρόνια να διαλυθεί) είναι «Δημοκρατία της Μακεδονίας», κατάλοιπο από το – και με ελληνική σιωπηρή(!) έγκρισηΠρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Έφυγαν το «Πρώην» και το «Γιουγκοσλαβική» και έμεινε το σκοπιανό «ζητούμενο»!
Η Ελλάδα ναι μεν αδράνησε και είχε τη καλή ιδέα να σκεφτεί πως μετά από 10 χρόνια κανείς δεν θα το θυμόταν πια, αλλά και μετά επαναπαύθηκε στη «προσωρινή» ονομασία, διεθνώς και στο εσωτερικό της, και δεν έκανε ποτέ τίποτα ώστε να διορθώσει το «λάθος» του όρου «Μακεδονία» που απλόχερα δώρισε στα Σκόπια και ιδίως να αναδείξει και αποδείξει την ανάγκη και υποχρέωση μιας αναθεώρησης.
· Όσο για τους Σκοπιανούς, στην αρχή «έκαναν την πάπια» και με πολύ ευχαρίστηση δέχθηκαν την «προσωρινότητα» της ονομασίας τους με τον όρο «Μακεδονία», τόσο περισσότερο την δέχθηκαν όσο από τότε κιόλας, δηλαδή από την αρχή, είχαν στο νου την εύκολη μετατροπή του ονόματος με την απλή και ανώδυνη εξαφάνιση δυο λέξεων:
ναι, τόσο απλή, εξαρχής πονηρή, κίνηση ιδιοκτησίας και παραχάραξης της ιστορίας!
Και τότε η Ελλάδα πάλι δεν έκανε τίποτα.
Και αν έκανε κάτι, αυτό το κάτι υπήρξε τελείως άγονο και αντιπαραγωγικό.
Στην ουσία η Ελλάδα τέθηκε εθελοντικά σε θέση υπαγωγής.
Από εκεί και στη συνέχεια όσο ανύπαρκτη ήταν η Ελλάδα τόσο αύξαινε το «εγώ» της η σκοπιανή παρουσία.
Έτσι, με ένα τέτοιο «ευνοϊκό» προηγούμενο, πανεύκολο ήταν για τον Νίμιτς να παρουσιάσει την «πανάκεια» με τις πέντε ονομασίες όπου δεσπόζει το όνομα «Μακεδονία».
Οπότε διερωτόμαστε όλοι εμείς οι αφελείς:
από το ΦΥΡΟΜ έως το «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και έως τις τελευταίες προτάσεις Νίμιτς, τι άλλαξε και η Ελλάδα τώρα δέχεται με τόση ζέση να «συζητά» για την τελική ονομασία των Σκοπίων;
Άλλαξε κάτι;
‘Όχι βέβαια:
παντού υπάρχει η «Μακεδονία», ακριβώς έτσι όπως θέλουν οι Σκοπιανοί, οι οποίο ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό το όνομα είναι το αναγκαίο και αποκλειστικό passe-partout για την «ταυτότητά» τους και εάν τυχόν τους το αφαιρέσεις τότε χάνουν τα πάντα.
Το βασικό προσδιοριστικό είναι πάντα το «Μακεδονία»: Makedonija στα σλάβικα ή στα γελοία «σλαβομακεδονικά»(!!), ωστόσο η ίδια η έννοια «Μακεδονία».
Βέβαια, για να θολώσουμε λίγο – όσο χρειάζεται – τα νερά, μπαίνουν στο χορό και τα διάφορα «erga omnes», «για κάθε χρήση», «συνταγματική αναθεώρηση», «αλυτρωτισμός» παραγνωρίζοντας την μοναδική και ολέθρια αλήθεια και πραγματικότητα, τουτέστιν το ότι όλα αυτά που έγιναν «προαπαιτούμενα» συνοψίζονται και ζωοποιούνται σε μια μόνο λέξη:
«Μακεδονία», λέξη-κλειδί που θα πρέπει να αφαιρεθεί αν δεν θέλουμε να γίνει μια λέξη-βόμβα!
· Και τελικά θα πρέπει επίσης να πάψουμε να αναφερόμαστε εν έτει 2018 – χίλια εξακόσια χρόνια μετά, που όλη αυτή η περιοχή έγινε σλαβική και από την αρχαία υπόστασή της όχι μόνο δεν έμεινε το γεωγραφικό όνομα «Μακεδονία», αλλά ούτε και η σχετική ανθρωπολογική οντότητα, το γλωσσικό εργαλείο και, προπαντός, η οντολογική συνείδηση – σε μια «σλαβική γεωγραφική Μακεδονία», μια έκφραση που, όπως αντιλαμβανόμαστε, είναι καθαρά μια contradictio in terminis, μια αντίφαση εν όροις, διότι δεν μπορεί να υπάρχει κάτι το σλαβικό που να είναι συνάμα και μακεδονικό ούτε και μακεδονικό που να είναι και σλαβικό!
Το ότι οι πονηροί, ανιστόρητοι, σε απελπισμένη αναζήτηση ενός πολιτισμού που δεν έχουν, Σλάβοι της περιοχής των αρχών του 1900, έχουν «εφεύρει» τον μπερδεμένο «σλαβομακεδονισμό», βάζοντας ατιμωρητί χέρι σε μια ιστορία και πολιτισμό που, κατά τη γνώμη τους, θα τους έδινε αίγλη και διεθνή αξιοπιστία, και θα τους «γλίτωνε» από τον μηδαμινό σλαβισμό των σλαβικών ορδών του 7ου αιώνα μ.Χ., δεν πρέπει βέβαια να μας εντυπωσιάζει και να μας κάνει να ξεχάσουμε το πώς αντιδρά κάποιος σε αυτού του είδους παραφρονήσεις.

ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια: