Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Η ασθένεια μας !


του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ! ! !


Εναι τό σαράκι το σύγχρονου κόσμου. Ταλαιπωρε μικρούς και μεγάλους.
Τρυπώνει στήν καρδιά το περήλικα γέροντα, πού ταράσσεται μέ τήν κάθε μικροαδιαθεσία, λλά καί το μικρο μαθητ, πού ναστατώνεται πό τίς λλαγές τν σχολικν προγραμμάτων, το φοιτητ, πού πιέζεται πό την ντατική μελέτη, καί το νεαρο πιστήμονα, πού μελαγχολε με τόν περιορισμό τν προοπτικν να βρε μιά θέση, γιά τήν ποία τόσα χρόνια μόχθησε. 
Κατατρύχει τον «πετυχημένο» πιχειρηματία, πού τρέχει καί δέν φθάνει νά διεκπεραιώσει τίς πολλές ποθέσεις, να προλάβει τίς λλαγές το χρηματιστηρίου, γιά νά πενδύσει συμφερώτερα τά κεφάλαιά του, λλά και τόν φτωχό μεροκαματιάρη καί τον ταλαίπωρο νεργο, πού ντιμετωπίζουν σοβαρό τό πρόβλημα το πιούσιου, τς στέγης καί τόσα λλα.
πίσημοι καί φανες, μορφωμένοι καί γράμματοι, φτωχοί και πλούσιοι, εμαστε λοι κτεθειμένοι στήν γωνιώδη μέριμνα, στό γχος, πού σωστά χαρακτηρίσθηκε ς σθένεια το αώνα μας. 
Σύγχρονος καθηγητής τς Ψυχιατρικς παρατηρε· «Κάποτε ο νθρωποι πήγαιναν στόν γιατρό μέ τό παράπονο το πόνου. 
Τώρα τό κεντρικό παράπονο εναι τό γχος. 
πό δέ τίς συνταγές πού καθημερινά γράφονται π ποιονδήποτε γιατρό, να ποσοστό γύρω στό 60% φορ στό γχος». 
Πο, λοιπόν, φείλεται ατό τό καταλυτικό για τήν κοινωνία μας φαινόμενο και πς θά μποροσε τάχα ν ντιμετωπισθε;
Θά ταν σφαλς ρμόδιος ν παντήσει στό ρώτημα ατό νας ψυχίατρος, μιά καί τό γχος σαφς ντάσσεται στά ψυχικά νοσήματα. 
Νομίζω μως τι δέν εναι μακριά πό τήν λήθεια καί νός θεολόγου πάντηση. 
Γιά νά μή π τι κριβς το θεολόγου πάντηση προσφέρει τήν λήθεια, φόσον ντλεται πό τόν λόγο τς ληθείας, τόν λάθητο καί διάψευστο λόγο το Θεο
ν καί δέν περιέχεται στήν γία Γραφή λέξη, μνημονεύεται και στιγματίζεται κατ πανάληψη ννοια το γχους. 
πό τό ψος το ρους, που πραγματοποιε την μνημειώδη πί το ρους μιλία του, Κύριος βλέπει τήν νθρωπότητα ν ναστενάζει κάτω πό το βάρος το γχους, καθώς προσπαθε νά σηκώσει τήν βαρειά γνοια γιά τά καθημερινά -τί θά φμε, τί θα πιομε, πς θά ντυθομε;
Μή μεριμντε γιά λα ατά, παραγγέλλει Κύριος. Καί φυσικά δέν θέλει μ ατό νά πε τι δέν θα φροντίσουμε γιά τήν τροφή καί τά ροχα μας καί γιά λα τά παραίτητα γαθά. 
Σήμερα μπορομε καθημερινά νά βρίσκουμε ψωμί και κρέας κι ,τιδήποτε χρειαζόμαστε γιά νά ζήσουμε. 
Δέν ταν μως διες ο συνθκες ζως καί τότε. 
Ο κροατές τν κηρυγμάτων το ησο ταν ναγκασμένοι νά γεμίζουν πό τό καλοκαίρι τό μπάρι τους μέ τό σιτάρι λης τς χρονις καί νά κάνουν γκαίρως τίς παραίτητες προμήθειες. 
Κι διος Κύριος ς νθρωπος κανε ατές τίς προμήθειες.
 Δέν ποκλείει, λοιπόν, τήν πρόνοια. 
σφαλς, ν μιλοσε σήμερα, θά παινοσε και τήν κοινωνική πρόνοια καί τά ταμεα συντάξεων καί λα τά σχετικά. 
Δέν καταδικάζει τόν προγραμματισμό. 
«Δέν επε πώς δέν πρέπει να σπέρνουμε», παρατηρε γιος Χρυσόστομος, «λλ τι δέν πρέπει νά μεριμνομε. 
χι πώς δέν πρέπει νά ργάζεσαι, λλά δεν πρέπει νά εσαι μικρόψυχος καί νά παραδίδεσαι λότελα στήν γχώδη μέριμνα». Δηλαδή, νά μή στιάζεις λο τό νδιαφέρον σου μόνο σ ατά. 
Πολύ περισσότερο νά μή πιβαρύνεις τόν αυτό σου μέ πλασματικές νάγκες καί «νά μή πολλαπλασιάζεις σέ βάρος σου τις φορμές τν πόνων», πως γράφει γιος Γρηγόριος, πίσκοπος Νύσσης. «Γιατί αξάνεις τούς φόρους σέ βάρος το αυτο σου; 
Γιά ποιό λόγο συρες τόν αυτό σου καί τόν ποδούλωσες σέ τόσα χρέη;», ρωτ διος πατέρας.
Μς χρειάζονται στήν ζωή πολύ λιγώτερα π σα φανταζόμαστε. Γι ατό Κύριος χαρακτήρισε «φρονα», δηλαδή τρελλό, τον πλούσιο τς παραβολς, πού συγκέντρωνε «πολλά γαθά» προσπαθώντας μ ατά ν σφαλίσει την ζωή του. Εναι κυρίαρχος κι χι δολος τς λης νθρωπος. 
Και μπορε νά περνικ καί νά κυριαρχε «δι το γαπήσαντος μς» (Ρωμ. 8,37), μς βεβαιώνει πόστολος Παλος. 
Ατή κριβς γαπητική φροντίδα το Θεο εναι σχυρή σφάλεια καί τό βέβαιο στήριγμα γιά τήν ζωή. 
Ατή εναι τό μυστικό τς ψυχικς ερήνης καί ρμονίας καί πιό δραστικός ντίπαλος το γχους. 
Θά κοπιάσουμε σφαλς, γιά να ξασφαλίσουμε τήν τροφή καί τά ναγκαα γαθά. 
Δέν εναι λύση το προβλήματός μας Κύριος, ταν κρατομε σταυρωμένα τά χέρια μας. 
Θά ργασθομε καί θα μοχθήσουμε, γιά νά χουμε τήν ελογία το Θεο. Εναι προοπτική καί δυνατότητά μας δημιουργία. Νά μή ξεχνομε μως τι λα ατά εναι μέσα, γιά νά ξυπηρετηθε ζωή μας, ποία τείνει στήν αωνιότητα. ταν τό μέσο ποκαταστήσει τόν σκοπό, τότε λα νατρέπονται καί σύγχυση πικρατε.
σημερινή προσκόλληση στόν περκαταναλωτισμό καί τό ργιο τν διαφημίσεων πιβεβαιώνουν το λόγου τό ληθές.
 Νά μή ξεχνομε πώς πίσω π λα καί πάνω π λα στέκει Θεός. 
Σ ατόν ν ναθέτουμε τήν κάθε μέριμνα, μς συμβουλεύει πόστολος Πέτρος· «τι ατ μέλει περ μν» (Α Πέτ. 5,7). 
Ο δικοί του θεϊκοί μοι ντέχουν νά σηκώσουν κάθε φορτίο κι καρδιά του γενναιόδωρη περιβάλλει μέ γάπη το κάθε τι πού μς βαραίνει
ρκε να το τό μπιστευθομε. 
Κανένα πρόβλημα, σο μικρό καί σήμαντο κι ν εναι, δέν τό θεωρε τέτοιο Θεός, φο το τό ναθέσαμε. 
Βέβαια, σέ καμιά περίπτωση δεν μπορομε να παραβλέψουμε την σκοτεινή πλευρά τν πραγμάτων. 
Ποιός μως επε τι ατή δέν εναι ξίσου ναγκαία μέ τήν φωτεινή, γιά νά κατανοήσουμε καί νά χαρομε τό μυστήριο τς ζως; 
Κι πειτα, γιατί νά τονίζουμε τίς σκιές; 
Καί ποιό εναι τό κέρδος, ταν περφορτωνόμαστε μέ τήν γχώδη μέριμνα;
Νεύτων συνήθιζε νά παρομοιάζει τούς μόχθους καί τό γχος τς ζως μ να γκδες φορτίο ξύλων, πού κάτω πό τό βάρος του γκομαχ θνητός. 
πανάγαθος Θεός το πρότεινε να τρόπο πού τόν παλλάσσει πό τό καθημερινό μαρτύριο. 
λυσε τό φορτίο καί επε στόν νθρωπο νά σηκώνει μόνο να ξύλο κάθε μέρα. 
Προλαβαίνει νά τά σηκώσει λα μέχρι τό τέλος τς ζως του. 
Μά κενος πιμένει νά τά φορτώνεται λα μαζί… «ρκετν τ μέρ κακία (=ταλαιπωρία) ατς» (Μθ 6,34). Γιατί θέλουμε νά πιεζόμαστε καί πό τά βάρη τς πόμενης μέρας, το πόμενου μήνα καί χρόνου; 
Σέ τελευταία νάλυση σθένεια τς ποχς μας, νομίζω, δέν εναι το γχος λλά  λιγοπιστία μας, πού τό προκαλε καί τό καλλιεργε.
Δημοσίευση σχολίου