Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Πορεία πρός τήν ἄβυσσο...



ΣΑΡΑΝΤΟΣ Ι. ΚΑΡΓΑΚΟΣ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!!



Σαράντος Ι. Καργάκος
Πορεία πρός τήν ἄβυσσο
ΕΧΕΙ λεχθεῖ ὅτι ὁ Ὅμηρος ἔπλασε θεούς, διότι ἔβλεπε ἡμίθεους.
Ἄν ζοῦσε σήμερα στήν Ἑλλάδα, τί θά ἔβλεπε;
Μιά σαχλόβια κοινωνία πού τρέφεται πνευματικά καί πολιτικά μέ λεκτικά πασαλείμματα.
Ὁ βοῦρκος ἔχει ὑποκαταστήσει τό ἦθος.
Καί σέ πολλές περιπτώσεις ὁ ἡρωισμός ὑποκαταστάθηκε ἀπό τήν... ἡρωίνη!
Τό χασίς ἔγινε τό πιό διαδεδομένο ἀγροτικό προϊόν.
Σχεδόν καθημερινά συλλαμβάνονται συμμορίες μέ ἑκατοντάδες κιλά.
Καί ἐπειδή ἡ ἐγχώρια παραγωγή δέν ἀρκεῖ, γίνεται εἰσαγωγή ἀπό τά Σκόπια, κυρίως ὅμως ἀπό τήν Ἀλβανία, ὅπου ἔχουν τήν ἕδρα τους εἰδικά ἐργαστήρια.
Πῶς καί ποῦ διακινοῦνται ὅλα αὐτά;
Καί τυφλός νά εἶναι κανείς τό... ὀσφραίνεται.
Τοῦτο μόνο ἀρκεῖ νά σκεφτοῦμε, ὅτι οἱ μόνες «ἐπιχειρήσεις» πού αὐξάνονται καθημερινά σέ ὅλη τήν ἑλληνική ἐπικράτεια εἶναι τά μπάρ (χαϊδευτικά «μπαράκια»), καφετέριες καί παντός εἴδους «στέκια».
Καί ἀπό αὐτό μπορεῖ νά κατανοήσουμε ὅτι ἡ μόνη ἐπιχειρηματική δραστηριότητα πού ἐξακολουθεῖ, ὅπως καί πρίν, νά ἀνθεῖ στόν τόπο μας ἔχει σχέση μέ τό... καθισιό, πού ἔχει ἀναχθεῖ σέ ἐθνικό σπόρ.
Πόσοι δῆθεν ἄνεργοι νέοι καταδέχονται νά μποῦν σέ χωράφι; Ἐλάχιστοι.
Φίλοι μου κτηματίες πλήρωσαν 50 εὐρώ τήν ἡμέρα σέ Ἀλβανούς γιά τό μάζεμα τῆς ἐλιᾶς.
Ὅμως ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες θεωρεῖται ντροπή τό νά μπεῖ τό «παιδί» στό χωράφι.
Τό νά μπεῖ στόν «καφενέ» εἶναι κάτι εὐγενές.
«Σαπλαμάδες» ἔλεγε ὁ πεθερός μου τούς τεμπελχανάδες.
Κι ἕνας θεῖος ξυλουργός τούς ὀνόμαζε «ἀδρανῆ ὑλικά».
Τέτοια παράγει ἐν ἀφθονία σήμερα ἡ Ἑλλάς.
Τρέμω τό μέλλον τῆς χώρας, πού, εὐτυχῶς, δέν θά ἀντικρίσω.
Ὁ μεγάλος τῆς Ἐφέσου φιλόσοφος, ὁ «σκοτεινός» (ἔτσι τόν ἔλεγαν) Ἡράκλειτος, ὡσάν νά εἶχε πρό αὐτοῦ εἰκόνα τῆς σύγχρονης Ἑλλάδος, εἶχε πεῖ τό ἀπίθανο: «Σάρμα εἰκῆ κεχυμένον ὁ κάλλιστος κόσμος»  (= Σκουπίδια ἄτακτα χυμένα ὁ πανέμορφος κόσμος μας).
Καί φυσικά μέ τή λέξη «σάρμα» δέν ἐννοοῦσε μόνο τά ἄψυχα ἀλλά καί τά ἔμψυχα σκουπίδια πού κατακλύζουν τή σύγχρονη Ἑλλάδα.
Μέ τέτοιο «σάρμα» δέν φτιάχνεται τό ψωμί τοῦ μέλλοντος.
Κι ὅμως πάνω σ’ αὐτό καί μέ τέτοιο ὑλικό οἰκοδομοῦμε, ἴσως γιατί μερικοί ἔτσι τά ...οἰκονομοῦνε!
Ἡ χώρα μας, ἡ πλουτισμένη ἀπό τή φύση μέ χίλιες ὀμορφιές, δίνει σήμερα εἰκόνα ἀθλιότητας.
Ἄκουγα πρό καιροῦ ἀπό τό ραδιόφωνο ἐμβριθῆ περί τά ποδοσφαιρικά ἀναλυτή νά ὁμιλεῖ γιά κάποιο «ντέρμπυ αἰωνίων».
Φληναφήματα!
Ντέρμπυ χυδαιότητας, βαναυσότητας, κτηνωδίας, ἡφαίστειο βαρβαρότητας πού ἐκρήγνυται χάρη στήν ἀνοχή τῆς πολιτείας καί τήν ἀνεπάρκεια τῆς ἀστυνομίας.
 Ἡ Ἑλλάς, μετά ἀπό κάποιους τέτοιους εὐγενεῖς ἀ(θ)λητικούς ἀγῶνες, δίνει εἰκόνα κράτους ἐν παραλύσει ἤ διαλύσει.
Τά ἐπεισόδια τῶν φιλάθλων ἦσαν καί εἶναι ἀσκήσεις μάχης συχνά μέ πραγματικά πυρά.
Ὅλα αὐτά τά ἐπεισόδια, πού μεταφέρθηκαν σέ ἐξωγηπεδικούς χώρους γιά λόγους ἀορίστως πολιτικούς, προετοιμάζουν τή νεολαία ψυχικά γιά τόν αὐριανό ἀλληλοσπαραγμό.
Ἀρκεῖ τήν ὁμάδα-ἰδέα νά ἀντικαταστήσει τό κόμμα-ἰδέα ἤ, τό χειρότερο, ν’ ἀναχθεῖ τό μηδέν σέ ἰδέα!
Στό Πολυτεχνεῖο καί στά Ἐξάρχεια (κι αὔριο κάπου ἀλλοῦ) προετοιμάζεται ἡ ἀνθρώπινη ζύμη μιᾶς νέας σφαγῆς.
Ἡ τηλεόραση μέ τό νά προβάλλει τά ἐπεισόδια αὐτά, οὐσιαστικά τά πολλαπλασιάζει.
Ἡρωοποιεῖ –ἔστω κι ἄν δέν τά ἐξυμνεῖ– ὅλα αὐτά τά προβληματικά ἄτομα, πού παίρνουν ὑπόσταση κτυπώντας, πυρπολώντας, βρίζοντας, βεβηλώνοντας καί μολύνοντας τό παρελθόν γιά νά ζοῦν σ’ ἕνα βορβορῶδες παρόν.
Τοῦτα τά ἀνεγκέφαλα πλάσματα καῖνε συχνά τή Σημαία μας.
Κανείς, οὔτε γονιός οὔτε δάσκαλος, δέν τούς εἶπε ὅτι στόν πόλεμο μέ τή Σημαία τυλίγουμε τούς νεκρούς.
Ἡ Σημαία, ὅταν ἀδικεῖται, συχνά ἐκδικεῖται.
Ἄς μήν ἀκούσουμε ξανά τό «Πέσατε θύματα, ἀδέλφια ἐσεῖς».
Διότι ἔχουν πέσει ἤδη ἀπό ζωντανοί.
Εἰλικρινά, τρέμω τήν ἔλευση τῶν νέων ἐκλογῶν.
Φοβᾶμαι ὅτι δέν θά ἔχουμε ὁμαλή ἐναλλαγή ἐξουσίας.
Ἤδη ὁμάδες μάχης ἔχουν σχηματισθεῖ καί ἐπαρκῶς ἐξοπλιστεῖ.
Δέν θά ἀφήσουν κυβέρνηση νά σταθεροποιηθεῖ.
Τό ἕνα ἐπεισόδιο θά διαδέχεται τό ἄλλο.
Κι αὐτοί, πού πρῶτοι θά τό πληρώσουν, δέν θά εἶναι οἱ ὑποκινητές· ὅπως πάντα θά εἶναι οἱ κατευναστές, αὐτοί πού θά καλοῦν σέ εἰρήνευση καί σέ κατευνασμό τῶν παθῶν.
Ἡ ἐκλογή Προέδρου τῆς Δημοκρατίας θά ἀξιοποιηθεῖ σάν μέσο ἀνατροπῆς τῆς ὅποιας κυβερνήσεως.
Αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά προειδοποιήσω:
Ἄν δέν ἐξυγιανθοῦν κι ἄν δέν ὀμαλοποιηθοῦν τά πολιτικά ἤθη, θά ἔχουμε αἱματοκύλισμα.
Ἀπαιτεῖται στίς δύσκολες στιγμές νηφαλιότητα, ἠπιότητα, σωφροσύνη, μεθοδικότητα.
Εἶχα τήν ἀτυχία νά ζήσω τήν ἀλληλοσφαγή καί ἐδῶ καί στήν Κύπρο.
Δέν χρειάζεται νά ψάχνουμε γιά αἰτίες καί ἀφορμές.
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΕΣ.
Ἄς τό ἔχουν ὑπόψη τους οἱ νέοι αὐτό καί ἄς βάλουν μυαλό.
Ἄς διαβάσουν τόν Ὅμηρο γιά νά δοῦν ποῦ ὁδήγησε ἡ «μῆνις», δηλαδή τό «νταηλίκι», Ἀχιλλέα καί Ἀγαμέμνονα τούς Ἀχαιούς.
Καί τότε θά δοῦν ὅτι ὁ σοφώτερος πολιτικός λόγος πού ἀκούστηκε ἀπό ἑλληνικά χείλη εἶναι αὐτός τοῦ Νέστορος:
«Ἀφρήτωρ, ἀνέστιος, ἀθέμιστος ἐστίν ἐκεῖνος, ὅς πολέμου ἔρατ’ ἐπιδημίου ὀκρυόεντος»  (= Μακρά ἀπό φυλή, μακρά ἀπό σπίτι, μακρά ἀπό ἔννομη προστασία εἶναι ἐκεῖνος πού ποθεῖ τόν φρικτό ἐμφύλιο πόλεμο).
Ὁ Μακρυγιάννης πού τόν εἶχε ζήσει πρωταγωνιστικά, στά γεράματά του ἔγραψε φιλοσοφικά:
«Ἐγώ κρέας γιά ἐμφύλιο δέν πουλῶ».
Οὔτε κι ἐγώ.

Δημοσίευση σχολίου