Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗ : Οδηγός για τα Μανιτάρια του Δάσους !

odigos-gia-ta-manitaria-tou-dasous-vrosima-kai-dilitiriodi1-1

 Βρώσιμα  αλλά και  Δηλητηριώδη 


Η συλλογή και κατανάλωση άγριων αυτοφυών μανιταριών από άτομα που δεν διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις εγκυμονεί πολύ σοβαρούς κινδύνους! 
Η διαρκώς αυξανόμενη τάση προς ένα φυσικότερο τρόπο ζωής και διατροφής έχει στρέψει πολλούς συνανθρώπους μας προς τη φύση και την αναζήτηση των ανόθευτων καρπών της, στους οποίους συγκαταλέγονται και τα άγρια μανιτάρια. 
Δυστυχώς όμως η απερίσκεπτη και βασισμένη σε παρωχημένες και άκρως επικίνδυνες αντιλήψεις και δοξασίες συλλογή και κατανάλωση αυτοφυών μανιταριών μπορεί να οδηγήσει σε εξαιρετικά δυσάρεστες καταστάσεις και να θέσει σε κίνδυνο και αυτή ακόμη την ανθρώπινη ζωή! 
Όσοι, λοιπόν, σκοπεύουν να καταναλώσουν άγρια μανιτάρια ως τροφή θα πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζουν τουλάχιστον τα ακόλουθα:
Οδηγίες προς συλλέκτες
1. Δυστυχώς δεν υπάρχει κανένας γενικός κανόνας διάκρισης των φαγώσιμων ειδών από τα δηλητηριώδη.
2. Λανθασμένες είναι οι θεωρίες που λένε ότι τα δηλητηριώδη είδη έχουν οπωσδήποτε πικρή ή καυστική γεύση ή ότι τα είδη που τρώγονται από έντομα, σαλιγκάρια, χελώνες ή άλλα μικρόζωα είναι ακίνδυνα και για τον άνθρωπο.
3. Δεν αληθεύουν επίσης οι δοξασίες ότι τα δηλητηριώδη μανιτάρια μαυρίζουν τα ασημένια κουτάλια που έρχονται σε επαφή μαζί τους κατά το βράσιμο ή ότι πήζουν το γάλα ή το ασπράδι του αυγού
4. Το βράσιμο, η ξήρανση ή η κονσερβοποίηση δεν εξουδετερώνουν τις ισχυρές τοξίνες των θανατηφόρων ειδών.
5. Ο μόνος κανόνας που ισχύει: μαζεύουμε για τροφή μόνο τα είδη των οποίων τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα.
Πλούσια είναι τα ελληνικά μας δάση από τα πολύμορφα και αξιοπερίεργα μανιτάρια! 
Τα μανιτάρια δεν ανήκουν ούτε στο φυτικό ούτε στο ζωικό βασίλειο, αλλά είναι μύκητες που αποτελούν μια πολυάριθμη ομάδα οργανισμών! Μάλιστα, μετά τα έντομα, έρχονται δεύτερα σε σειρά, ως πολυπληθή είδη του πλανήτη μας!
Τα μανιτάρια προσφέρουν λίγες θερμίδες, μηδέν λιπαρά και μπόλικο νερό. 
Είναι πλούσια σε βιταμίνες του συμπλέγματος Βκάλιοφώσφοροσελήνιο, χαλκό, ψευδάργυρο, φυλλικό οξύ, πρωτεΐνες, φυτικές ίνες και άλλα. Μάλιστα, πρόσφατες επιστημονικές μελέτες σημειώνουν πως έχουν αντικαρκινικές ιδιότητες (ειδικότερα για τον καρκίνο του μαστού) και ευνοούν την ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού μας συστήματος.
Ενδεικτικά σας αναφέρω μερικά από τα σημαντικότερα βρώσιμα και δηλητηριώδη μανιτάρια.
Τα μανιτάρια που σερβίρονται στο τραπέζι μας
Με μια βόλτα στο δάσος, είναι πολύ πιθανό να συναντήσουμε μανιτάρια που ανήκουν στην κατηγορία των βρώσιμων. Σε αυτή την περίπτωση, τα άγρια μανιτάρια θεωρούνται θησαυρός, καθώς πέραν του αρώματος και της γεύσης τους, είναι απαλλαγμένα από ορμόνες και φυτοφάρμακα. Ας δούμε μερικά από αυτά!
Boletus reticulatus
Boletus reticulatus-manitari
Hericium erinaceum
Hericium erinaceum-manitari
Morchella conica
Morchella conica-manitari
Agaricus alberti
Agaricus alberti-manitari
Boletus pinophilus
Boletus pinophilus-manitari
Agaricus arvensis
Agaricus arvensis-manitari
Agaricus bisporus
Agaricus bisporus-manitari
Bοletus edulis – Βωλίτης ο φαγώσιµος
Boletus edulis-manitari
Agaricus campestris – Αγαρικό το πεδινό
Agaricus campestris-manitari
Lactarius deliciosus – Λακτάριος ο νόστιµος
Lactarius deliciosus-manitari
Amanita caesarea – Αμανίτης ο καισαρικός. 
Amanita caesarea-manitari
Λαϊκές ονομασίες: Κοκκινούσκα ή Πιπερούσκα (Γρεβενά), Κόκκινο (Κιλκίς), Νεραντζάκι (Πήλιο Μαγνησίας), Γενιτσάρα ή Γιανιτσάρα (Καστοριά), Καισαρίτης (Κοζάνη), Αυτοκρατορίνα, Τσερβενούσκα (στα πομάκικα) κ.ά. 
Χαρακτηριστικά: το πορτοκαλί, πορτοκαλοκίτρινο καπέλο, η έντονα γραμμωτή περίμετρος.
Macrolepiota procera var. procera – Μακρολεπιώτα η ψηλή, ποικ. η ψηλή. 
Macrolepiota procera-manitari
Λαϊκές ονομασίες: Ζαρκαδίσιο, Γίδιο ή Τσικρίκι (Γρεβενά), Ελαφίνα (Ημαθία), Κουκούλι, Κουκουλίτης (Λέσβος).
Χαρακτηριστικά: το μεγάλο μέγεθος, τα καφετιά λέπια και η θηλή στο καπέλο, το διπλό, κινητό δαχτυλίδι και οι τεθλασμένες ζώνες στο ξυλώδες πόδι, που δεν κοκκινίζει αν ξυθεί.
Boletus aereus Bull.- Βωλίτης ο χάλκειος.
Boletus aereus-manitari
Λαϊκές ονομασίες: Καλογ(ε)ράκι, Βασιλικό, Καλοεράτσι (Ιος), Καλογρίτσα (στα ποντιακά). 
Χαρακτηριστικά: το ξερό, χνουδωτό ή λείο, χαλκοκάστανο ή καφεμαυριδερό καπέλο που κοκκινίζει στα πληγωμένα σημεία, η παχνώδης ή σκονισμένη περίμετρος, το ωχροκαφετί πόδι.
Κανθαρίσκος ο βρώσιμος
Cantharellus cibarius-manitari
Λατινική Ονομασία: Cantharellus cibarius
Καρποφορεί σε δάση γεμάτα οξιές, καστανιές, φλαμουριές και σε κωνοφόρα δάση, πλούσια σε έλατο, ερυθρελάτη και πεύκο. Εμφανίζεται από τα μέσα Μαΐου στην Ήπειρο και Ιούνιο σε Καστοριά.
Εδωδιμότητα: Νόστιμο μανιτάρι, στη Γαλλία γνωστό με το όνομα “girole”. Αποξηραίνεται και διατίθεται στην αγορά όλο τον χρόνο.

Κρατηρίσκος ο αμαλθοκερατοειδής ή Μαύρη Τρομπέτα  

Craterellus cornucopioides-manitari
Λατινική Ονομασία: Craterellus cornucopioides
Θα το βρείτε και καλοκαίρι και φθινόπωρο, σε πλατύφυλλα και κωνοφόρα δάση και σε αμμώδη εδάφη κοντά σε αγριοτριανταφυλλιές.
Εδωδιμότητα: Έχει το ψευδώνυμο του «κρέατος των φτωχών». Είναι εξαιρετικά αρωματικό σε σούπες. Επίσης συμβάλλει στη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα.

 Ψευδούδνο το ζελατινώδες   
Λατινική Ονομασία: Pseudohydnum gelatinosum
Καρποφορεί πάνω σε σάπιο ξύλο και συνήθως φθινόπωρο, σε μέρες με πολλή υγρασία.
Εδωδιμότητα: Οι Γάλλοι το καταναλώνουν ωμό ως συστατικό σε σαλάτες και σε σούπες.
 Μορχέλλα ή Μουρτσέκι 
Morchella-manitari
Λατινική Ονομασία: Morchella
Εμφανίζεται κάτω από καμένο χώμα, σε χερσότοπους και κοντά σε κωνοφόρα δέντρα, συνήθως κατά την Άνοιξη.
Εδωδιμότητα: Αποξηραμένο είναι πεντανόστιμο και θεωρείται πως έχει υψηλή γαστρονομική αξία. Προσοχή, μην το καταναλώσετε ωμό, διότι μπορεί να προκαλέσει τροφική δηλητηρίαση.
Morchella elata – Μορχέλλα η εξέχουσα.  
morchella elata-manitari
Λαϊκές ονομασίες: Αρτζιμπούρτζι, Τσιρβούζι, Καψαλίτης, Κουκουμέλα, Κουκ(ου)νάρα, Σκουφάκι, Αρνάκι Μουρτσέκι, Μουρτσάρι, Κόυκος (Κύπρος), Κοιλούλα, Κοιλία (ποντιακά) κ.ά. 
Χαρακτηριστικά:η καρποφορία του από τον Απρίλιο έως τον Μάιο κυρίως σε καμένα δάση κωνοφόρων, τα κούφια μανιτάρια, η σαφής κλίμακα που σχηματίζουν οι νευρώσεις της κυψελόμορφης κεφαλής.
Πλευρωτός ο οστρεώδης  
pleurotus ostreatus-manitari
Λατινική Ονομασία: pleurotus ostreatus
Εμφανίζεται σε νεκρό ξύλο πλατύφυλλων δέντρων και ελάτων, τους χειμερινούς μήνες. 

Έχει πολλές λαϊκές ονομασίες, όπως ελατομανίτης, πίτα, καρβέλι, ελατομαντραούρα, βλάντρες, δρυγιαδολάχανο, χαρουπολάχανο κ.α..
Εδωδιμότητα: Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά είδη βρώσιμων μανιταριών (πλευρώτους). Πλούσιο σε αντιοξειδωτικά και εριταδενίνη.
Βωλίτης ο δικτυωτός  
Boletusreticulatus-manitari
Λατινική Ονομασία: Boletusreticulatus
Τα αγαπημένα του δέντρα είναι οξιά, καστανιά, δρυς, σημύδα, φλαμουριά, έλατο, και πεύκο. Εμφανίζεται σε ποσότητες στην Καστοριά και στα Γρεβενά, κυρίως τους βροχερούς μήνες.
Εδωδιμότητα: Είναι το γνωστό στην Ιταλία « Porcini», νόστιμο, σαρκώδες μανιτάρι.
Lycoperdon pyriformae – Λυκόπερδο 
Lycoperdon pyriformae-manitari
Λαϊκή ονομασία: αλεποπορδή, αλεποφούσκι.
Καρποφορεί σε νεκρό ξύλο πλατύφυλλων και ελάτου σε μεγάλες ομάδες. Εμφανίζεται σχεδόν όλο τον χρόνο. 
Εδωδιμότητα: Φαγώσιμο όσο ο θρόμβος παραμένει λευκός και συμπαγής. Το νέφος σπορίων που απελευθερώνεται μόλις το πατήσουμε έχει αιμοστατικές ιδιότητες.
Τα δηλητηριώδη μανιτάρια που προκαλούν μέχρι και θάνατο
Ο λαός λέει 
«Χόρτα μάζευε όσα βλέπεις, μανιτάρια όσα ξέρεις». 
Είναι εξαιρετικά σημαντικό να προσέχουμε ποια είδη μανιταριών πρόκειται να καταναλώσουμε. 
Δεδομένου ότι στα άγρια μανιτάρια, η διάκριση των βρώσιμων από τα δηλητηριώδη είναι ιδιαίτερα δύσκολη, δεν μπορούν να δοθούν σίγουρες οδηγίες και συμβουλές. 
Αυτό που μπορεί να σημειωθεί με βεβαιότητα, είναι πως δεν καταναλώνουμε κάποιο μανιτάρι εάν δεν είμαστε σίγουροι για τις ιδιότητές του.
Προσοχή, ακόμα και ένα δηλητηριώδες μανιτάρι στο ίδιο καλάθι με τα βρώσιμα, μπορεί να δηλητηριάσει και τα υπόλοιπα.
Δεκάδες είδη μανιταριών είναι τοξικάενώ κάποια προκαλούν μέχρι και θάνατο. 
Η πιο επικίνδυνη δηλητηρίαση από μανιτάρια είναι η φαλλοειδική, που καταστρέφει το συκώτι
Η συγκεκριμένη δηλητηρίαση ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό θανάτων από µανιτάρια στην Ευρώπη. Αντίδοτο αυτής, είναι η χορήγηση σιλιµπιλίνης (silibilin), που προλαμβάνει τη βλάβη του συκωτιού.
«Τροφή»: Οφείλω να εξηγήσω πως η σιλιμπιλίνη που αναφέρεται είναι πολύ απλά η κύρια ουσία του γαϊδουράγκαθου που το καθιστά τόσο ευεργετικό για το συκώτι και την χολή. Πέραν από το ρόφημα που μπορείτε να φτιάξετε για πρόληψη, η ένταξή του στην διατροφή σας ώς συμπλήρωμα κάνει θαύματα σε συκώτι, χολή, αίμα και κατ` επέκτασιν σε ολόκληρο τον οργανισμό. 
ΠΡΟΣΟΧΗ – ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΗ
Galerina marginata
Galerina marginata-manitari-d
Hypholoma fasciculare
Hypholoma fasciculare-manitari-d
Boletus satanas – Βωλίτης ο σατανάς 
Boletus satanas-manitari-d
Θανάσιμα δηλητηριώδη
• Amanita pantherina – Aμανίτης ο πάνθηρας
Amanita pantherina-manitari-d
Gyromitra esculenta – Γυρομίτρα η εδώδιμη.
Gyromitra esculenta-manitari-d
Λαϊκές ονομασίες: Κουτσουκάκι (Φωκίδα), Μακαρονάκι (Πήλιο Μαγνησίας).
Χαρακτηριστικά: η καρποφορία του την άνοιξη σε δάση κωνοφόρων, η κιτρινοκαφετιά, κοκκινοκαφετιά, σκωριόχρωμη ή καφεμαυριδερή κεφαλή που θυμίζει εγκέφαλο ή τσαλακωμένο χαρτί χωρίς νευρώσεις και κυψέλες και το λευκωπό, κούφιο πόδι.
Θανατίτης – Αμανίτης ο φαλλοειδής (δηλητηριώδες)
Amanita phalloides-manitari-d
Λατινική Ονομασία: Amanita phalloides 
Συνήθως καρποφορεί στα ελληνικά δάση οξιάς, φουντουκιάς και βελανιδιάς, κατά ομάδες.
Εδωδιμότητα: Το πιο επικίνδυνο μανιτάρι στην Ελλάδα, θανατηφόρο, καθώς προκαλεί φαλλοειδική δηλητηρίαση.
Λεπιώτα η καστανή (δηλητηριώδες)
Lepiota castanea-manitari-d
Λατινική Ονομασία: Lepiοta castanea 
Αυτό το μανιτάρι εμφανίζεται σε υγρά εδάφη, κάτω από βάτους και θάμνους, σε κωνοφόρα δάση. Έντονη εμφάνισή του στα Γρεβενά (άλσος Θεοδωρίδη), την Κοζάνη (Δίλοφο) και την Ευρυτανία (Μυρίκη). 
Εδωδιμότητα: Τοξικό μανιτάρι, μπορεί να προκαλέσει φαλλοειδική δηλητηρίαση.
Αμανίτης ο εαρινός ή ανοιξιάτικος (δηλητηριώδες)
Amanita verna-manitari-d
Λατινική Ονομασία: Amanita verna 
Καρποφορεί από το Μάιο έως το Σεπτέμβριο, κάτω από βελανιδιές. Η μυρωδιά του ενώ είναι ευχάριστη αρχικά, αργότερα γίνεται βαριά και ενοχλητική.
Εδωδιμότητα: Επίσης θανατηφόρο μανιτάρι, καθώς προκαλεί φαλλοειδική δηλητηρίαση. 
Λεπιώτα η καφεσαρκορόδινη (δηλητηριώδες) 
Lepiota brunneοincarnata-manitari-d
Λατινική Ονομασία: Lepiota brunneοincarnata 
Μανιτάρι που καρποφορεί από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο κατά ομάδες, σε εκτάσεις χόρτων. Δεν εμφανίζεται πολύ συχνά στα ελληνικά δάση.
Εδωδιμότητα: Θανατηφόρο μανιτάρι.
ΤΟΞΙΚΟ 
Agaricus moelleri – Αγαρικό του Μίλερ.
Agaricus moelleri-manitari-d
Χαρακτηριστικά: το έντονο κιτρίνισμα της περιμέτρου του ευκρινώς λεπιδωτού καπέλου, του δαχτυλιδιού, της βάσης του ποδιού και της σάρκας στη βάση του ποδιού και η δυσάρεστη μυρωδιά που θυμίζει φαινόλη.
ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΟ 
Amanita muscaria – Αμανίτης ο μυγοκτόνος 
Amanita muscaria-manitari-d
Λαϊκές ονομασίες: Ζουρλομάνταρο, Γκουγκούλιαρε Ζούρλε (στα βλάχικα, Περιβόλι Γρεβενών) κ.ά.
Χαρακτηριστικά: το κόκκινο, με λευκές νιφάδες, μερικές φορές με πορτοκαλιές ζώνες καπέλο (διάμ. 5-20 ή 30 εκ.), τα λευκά ελάσματα, το λευκό δαχτυλίδι και οι λευκές ανάγλυφες ζώνες στη διογκωμένη βάση του ποδιού.
Τα μανιτάρια αποτελούν έναν από τους μαγευτικότερους αλλά ταυτόχρονα παράξενους κόσμους στο Βασίλειο των οργανισμών στη φύση. Εμφανίζονται ξαφνικά αμέσως μετά τις πρώτες βροχές και η ποικιλομορφία τους σε σχέδια και χρώματα έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον του ανθρώπου από τα προϊστορικά χρόνια. Στην αρχαιότητα σε πολλούς πολιτισμούς τα μανιτάρια θεωρούνταν «τροφή θεών» και σε αυτά δίνονταν υπερφυσικές ιδιότητες. Γνώριζαν πολλά εδώδιμα μανιτάρια και η συλλογή τους γίνονταν συστηματικά.
Τα μανιτάρια είναι μόνο μία μικρή κατηγορία στην τεράστια «οικογένεια» των μυκήτων. Οι μύκητες στερούνται χλωροφύλλης και αδυνατούν να συνθέσουν οργανικές ενώσεις. Είναι ετερότροφοι οργανισμοί που παίρνουν τις απαραίτητες οργανικές ενώσεις από ζωντανούς ή νεκρούς οργανισμούς.
Παγκόσμια έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα περίπου 72.000 είδη μυκήτων, ενώ πιστεύεται ότι στη φύση υπάρχουν περισσότεροι από 1.500.000 είδη.
Από την αρχαιότητα όμως ήταν γνωστές και οι θανατηφόρες ιδιότητες των μανιταριών. Έχουν καταγραφεί σε κείμενα αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων συγγραφέων περιστατικά τροφικών δηλητηριάσεων από μανιτάρια. Σήμερα παρά την εξέλιξη των επιστημών μυκητολογίας, τοξικολογίας και ιατρικής τα κρούσματα δηλητηριάσεων από μανιτάρια δεν είναι σπάνια. Σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο σημειώνονται τέτοια κρούσματα. Φυσικά η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση και κάθε χρόνο εμφανίζονται όμοια κρούσματα και μάλιστα μερικά θανατηφόρα.
Η χώρα μας λόγω της ποικιλότητας κλιματεδαφικών αλλαγών και τοπογραφικού αναγλύφου φιλοξενεί μία πλούσια χλωρίδα. Τα δάση πλατυφύλλων και κωνοφόρων δένδρων αποτελούν ιδανικό βιότοπο για την ανάπτυξη των μανιταριών. Σε όλα τα χωρία της χώρας μας οι κάτοικοι συλλέγουν μερικά τοπικά είδη άγριων μανιταριών που παραδοσιακά γνωρίζουν –από πατέρα σε γιο- ότι είναι φαγώσιμα, αρνούνται να συλλέξουν οποιοδήποτε άλλο είδος που κάποιος ειδικός θα τους υποδείξει έστω και αν ακόμη αυτός δοκιμάσει πρώτος. Αλλά και ο αστικός πληθυσμός όλο και περισσότερο βρίσκει διέξοδο στο περιβάλλον και βλέπει με ενδιαφέρον τα άγρια μανιτάρια.
Τα μανιτάρια αποτελούν νόστιμη και θρεπτική τροφή αλλά χρειάζεται προσοχή επειδή ορισμένα από αυτά είναι δηλητηριώδη και ισχυρά παραισθησιογόνα. Αν και οι εδώδιμοι μύκητες είναι αρκετοί, πολύ λίγοι καλλιεργούνται τεχνητά σε εμπορική κλίμακα. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένας γενικός κανόνας που να διαχωρίζει τα εδώδιμα από τα δηλητηριώδη μανιτάρια.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο και δεν αποτελούν σαφές κριτήριο για την αναγνώριση των πιο πάνω ειδών και γενικότερα των μανιταριών, γιατί παρουσιάζουν χρωματικές διαφορές ανάλογα με την εποχή, τις καιρικές συνθήκες και το οικοσύστημα. Απλώς αποτελούν μια βάση για το προς πια κατεύθυνση θα κινηθούμε. ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ. Μαζεύουµε για τροφή µόνο τα είδη, των οποίων τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίζουµε µε απόλυτη βεβαιότητα. Η παραµικρή αµφιβολία είναι λόγος απόρριψής τους.
– Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δίνεται πίστη σε ορισμένες οδηγίες εμπειρικών και, συχνά, ημιμαθών συλλεκτών, επειδή έχει αποδειχθεί με οδυνηρό τρόπο ότι οι περισσότερες από αυτές όχι μόνο δεν ισχύουν, αλλά μπορεί και να είναι εξαιρετικά επικίνδυνες! Πολλοί είναι δυστυχώς εκείνοι που χρησιμοποιούν ως κριτήριο για τη συλλογή μανιταριών αντιλήψεις που δεν έχουν καμία βάση και είναι αδιανόητο σήμερα να κινδυνεύει η υγεία ή ακόμη και η ζωή ανθρώπων εξαιτίας τους. Ακολουθεί ένας σύντομος κατάλογος τέτοιων λανθασμένων, επικίνδυνων αντιλήψεων και πεποιθήσεων:

Επικίνδυνο λάθος 1: Μανιτάρια που τα τρώνε ζώα, σαλιγκάρια ή
έντομα είναι φαγώσιμα!
Δεν ισχύει! Ο λαγός και η αρκούδα, για παράδειγμα, έχουν ανοσία στις τοξίνες των πιο επικίνδυνων μανιταριών, ενώ το πεπτικό σύστημα των σαλιγκαριών και των εντόμων δεν έχει βέβαια καμία σχέση με αυτό του ανθρώπου.
Επικίνδυνο λάθος 2: Όλα τα μανιτάρια μπορούν να φαγωθούν, αν τα βράσουμε και πετάξουμε το νερό τους!
Δεν ισχύει! Τα πιο επικίνδυνα μανιτάρια προκαλούν πάντα σοβαρότατη δηλητηρίαση όπως και να τα μαγειρέψουμε.
Επικίνδυνο λάθος 3: Μανιτάρια που έχουν πάνω στο πόδι τους δαχτυλίδι (γνωστό και ως «φουστίτσα» ή «βρακί»), δηλαδή ένα είδος πέτσας που περιβάλλει το επάνω μέρος του ποδιού τους, είναι φαγώσιμα!
Δεν ισχύει! Τα πιο συνηθισμένα θανατηφόρα μανιτάρια έχουν κι αυτά δαχτυλίδι πάνω στο πόδι τους.
Επικίνδυνο λάθος 4: Μανιτάρια που δεν μυρίζουν άσχημα, δεν έχουν καυτερή ή πικρή ή στυφή γεύση, που η σάρκα τους δεν αλλάζει χρώμα όταν τα κόψουμε, ή έχουν ωραία εμφάνιση(!) είναι ακίνδυνα!
Δεν ισχύει! Μερικά από τα πιο συνηθισμένα και πολύ επικίνδυνα μανιτάρια είναι άοσμα ή έχουν όχι άσχημη μυρωδιά (π.χ. σαν μέλι) και ωραία γεύση (π.χ. σαν φουντούκι). Επίσης, η σάρκα τους μένει ολόλευκη όταν τα κόψουμε και είναι όμορφα και ελκυστικά στην εμφάνιση.
Υπάρχουν και αρκετές ακόμη εσφαλμένες αντιλήψεις που μπορεί να γίνουν επικίνδυνες. Σε κάθε περίπτωση, κανείς δεν θα πρέπει να ακολουθεί τέτοιες συμβουλές, προκειμένου να μην βάλει σε κίνδυνο τόσο τη δική του ζωή, όσο και εκείνων που θα φάνε από τα μανιτάρια του. 
Για να μπορέσουμε να μαζεύουμε και να τρώμε με ασφάλεια άγρια μανιτάρια, είναι απαραίτητο να μάθουμε να αναγνωρίζουμε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά τόσο των επικίνδυνων, όσο και των φαγώσιμων μανιταριών. 
Για να γίνει αυτό, πρέπει να απευθυνόμαστε μόνο σε πεπειραμένους μανιταροσυλλέκτες, σε ανθρώπους δηλαδή που δεν ακολουθούν επικίνδυνες εμπειρικές συμβουλές, αλλά έχουν εμβαθύνει στο αντικείμενο μέσα από τη μελέτη αξιόπιστων βιβλίων για μανιτάρια, έχοντας παράλληλα αντλήσει σωστές γνώσεις από την επαφή τους με άτομα αναγνωρισμένης αξίας. 
Τέτοιοι άνθρωποι συνήθως ανήκουν σε επίσημα αναγνωρισμένους μανιταροφιλικούς συλλόγους, γνωρίζουν με σαφήνεια μέχρι πού φτάνουν οι γνώσεις τους και δίνουν υπεύθυνες συμβουλές μόνο όταν και οι ίδιοι είναι απολύτως βέβαιοι για ό,τι λένε. 
Οι εμπειρικού τύπου – και συνήθως ελλιπείς ή εσφαλμένες – γνώσεις του ηλικιωμένου που «τα ξέρει», του κυνηγού που μαζεύει περιστασιακά ή οποιουδήποτε άλλου που έχει μάθει με αμφιβόλου αξίας τρόπο να συλλέγει μανιτάρια δεν θα πρέπει να αποτελούν οδηγό μανιταροσυλλογής στη σημερινή εποχή. Δεν θέλουμε να απαξιώσουμε τέτοιους ανθρώπους, που μπορεί όντως να έχουν πραγματική και σωστή εμπειρία, όπως και υπεύθυνη στάση στο θέμα, αλλά σκοπός μας είναι να προφυλάξουμε όσους πρόκειται να μαζέψουν άγρια μανιτάρια από εκείνους που οι γνώσεις τους είναι ελλιπείς ή η στάση τους ανεύθυνη. 
Ο μόνος ασφαλής τρόπος προστασίας είναι η πλήρης, σωστή και εμπεριστατωμένη γνώση που αποκτάται μέσα από μελέτη αξιόπιστων βιβλίων και συναναστροφή με ανθρώπους υπεύθυνους και με αποδεδειγμένα σωστή γνώση.
-Πέρα από τα παραπάνω, κάθε μανιταροσυλλέκτης θα πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζει ποια είναι τα πιο συχνά εμφανιζόμενα μανιτάρια που μπορούν να απειλήσουν ακόμη και τη ζωή του ανθρώπου. Παρόλο που υπάρχουν πολλά είδη μανιταριών που προκαλούν ελαφρότερες ή βαρύτερες δηλητηριάσεις, ένας σχετικά μικρός αριθμός από αυτά μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή. 
Ωστόσο, το 90-95% των θανατηφόρων δηλητηριάσεων, τόσο παγκοσμίως όσο και στη χώρα μας, οφείλονται σε μόλις δύο-τρία είδη μανιταριών, πολύ συγγενικών μεταξύ τους, τα κοινά γνωρίσματα των οποίων παρουσιάζονται παρακάτω. 
Πρόκειται για τα είδη Αmanita phalloides – Αμανίτης ο φαλλοειδής, Amanita verna – Αμανίτης ο εαρινός και Amanita virosa – Αμανίτης ο δυσώδης. Από αυτά, στη χώρα μας το πιο συνηθισμένο είναι το πρώτο, λιγότερο το δεύτερο, ενώ το τρίτο φαίνεται να είναι πολύ σπάνιο έως ανύπαρκτο στον τόπο μας. Ευτυχώς έχουν τρία κοινά και σχετικά εύκολα αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά, που είναι τα εξής:
manitari-dilitiriodes-haraktiristika1. Η βάση του ποδιού τους περιβάλλεται από μία άσπρη σακκούλα (που λέγεται «βόλβα»), η οποία μοιάζει σαν πέτσα και στην αρχή είναι παχιά και μεγάλη και δεν ακουμπάει στο πόδι, ενώ αργότερα λεπταίνει και αγκαλιάζει το πόδι. Στη φάση αυτή μπορεί να μην είναι εύκολο να την εντοπίσουμε.
2. Στο επάνω μέρος του ποδιού τους υπάρχει το λεγόμενο δαχτυλίδι (γνωστό και ως «φουστίτσα» ή «βρακί»), που μοιάζει και αυτό με πέτσα και κρέμεται σαν φούστα γύρω από το πόδι. Έχει συνήθως άσπρο χρώμα, αλλά συχνά μπορεί να είναι και πρασινωπό, είναι στην αρχή αρκετά μεγάλο, παχύ και φαρδύ, αργότερα όμως λεπταίνει και αγκαλιάζει το πόδι, σε σημείο που μπορεί να είναι δύσκολο να το δούμε. 

3. Στο κάτω μέρος του καπέλου τους έχουν άσπρα ελάσματα, δηλαδή λεπτές φέτες που μοιάζουν με φυλλαράκια και απλώνονται σαν ακτίνες από το πόδι μέχρι την άκρη του καπέλου. Αυτά μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να έχουν και μια ελαφρά πρασινωπή απόχρωση ή, όταν το μανιτάρι είναι πιο γέρικο, να είναι κάπως κρεμ ή πολύ ανοιχτά κιτρινωπά. Το χρώμα της επιφάνειας του καπέλου τους δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για να τα γνωρίσουμε. Μπορεί πάντως να είναι άσπρο, πρασινωπό, πρασινοκίτρινο, κίτρινο, λαδοπράσινο, καφεπράσινο ή καφέ.
Κάθε μανιτάρι που παρουσιάζει τα τρία προαναφερθέντα χαρακτηριστικά μαζί μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνο έως θανατηφόρο! 
Προσοχή όμως: η βόλβα και το δαχτυλίδι, μπορεί κάποτε να έχουν λεπτύνει τόσο πολύ που να είναι σχεδόν αδύνατο να τα δούμε ή μπορεί για κάποιον άλλο λόγο να έχουν χαθεί. 
Επίσης, όπως αναφέρθηκε, υπάρχουν και άλλα μανιτάρια με διαφορετικά χαρακτηριστικά που είναι επίσης επικίνδυνα, αν και πιο σπάνια. 
 Για τον λόγο αυτό, δεν τρώμε ποτέ ένα μανιτάρι για το οποίο δεν  είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι είναι φαγώσιμο ! 
ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΜΩΣ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ !
Όλοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με πολύ υπεύθυνο τρόπο το θέμα της συλλογής και κατανάλωσης άγριων αυτοφυών μανιταριών. Για να γίνει αυτό και για να προστατευτούν αποτελεσματικά όσοι συνάνθρωποί μας μαζεύουν και τρώνε άγρια μανιτάρια, οι μανιταροφιλικοί σύλλογοι Ελλάδας και Κύπρου συνιστούν στους ενδιαφερόμενους να έρθουν σε επαφή μαζί τους, προκειμένου να ενημερωθούν σωστά και υπεύθυνα, έτσι ώστε να μην ριψοκινδυνεύουν τρώγοντας άγρια μανιτάρια
Στοιχεία από:
www.enet.gr

www.tsemperlidou.gr
www.greek-news.gr