Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους !


Μ.Δ., μαθητής Λυκείου

Εξω βρέχει καταρρακτωδς. 
Προκύπτει μως μιά πείγουσα δουλειά καί ναγκαζόμαστε νά βγομε π’ τό σπίτι.
Στό δρόμο περνμε ξω πό τό παλιό μου σχολεο
. Συγκινημένος στρέφω τή ματιά μου πρός ατό ναπολώντας τό παρελθόν.
συναίσθητα, κοιτάζω πρός τήν λληνική σημαία, τό φλάμπουρο γιά τό ποο θυσιάστηκαν τόσοι καί τόσοι γωνιστές.
Κι μως δέν τή βλέπω! σημαία μας πανί κουρελιασμένο βρίσκεται πεσμένη μές στά νερά τς βροχς.
« έρας θά τήν ριξε», σκεφτόμαστε καί κατευθυνόμαστε πρός τό σχολεο. Φτάνοντας μως μπροστά στήν γαλανόλευκη ντικρίζουμε μία ντροπιαστική καί συνάμα ποκαρδιωτική εκόνα.
Δέν τήν χει ρίξει έρας, λλά νθρώπινα χέρια τήν χουν κατεβάσει καί τήν χουν μάλιστα γυρίσει νάποδα, μέ τό σταυρό πρός τά κάτω.
γανάκτηση καί λύπη κατακλύζουν τήν ψυχή μας. 
Πο χουμε φτάσει; 
Τό μυαλό τρέχει στά σοκάκια τς στορίας. 
Στούς ρωες πού θυσιάστηκαν γι’ ατή τή σημαία. Ο μορφές το ’21 ζωντανεύουν μπροστά στά μάτια μας.
Ο ρωες πού μες λησμονομε, πού μες τά γγόνια τους νεχόμαστε νά τούς χλευάζουν σήμερα κάποιοι ποτίθεται «προοδευτικοί». 
Γιατί φτάσαμε ς δ καί πς θά γυρίσουμε πίσω; Τά ρωτήματα ναδύονται σταμάτητα.
Κι μως ν προβομε σέ μία προσεκτική ναδίφηση τς στορίας, θά παρατηρήσουμε τι σχεδόν πάντα ο λληνες ταν ντιμέτωποι μέ τόσο δύσκολες καταστάσεις, λλά πάντα βγαιναν νικητές. 
Τί ραγε λλάζει τώρα;
Γράφει προσφυς γνός γωνιστής το ’21,  μεγάλος στρατηγός ωάννης Μακρυγιάννης στά πομνημονεύματά του.
«κε πούφκιαχνα τίς θέσες ες τούς Μύλους (κοντά στό Ναύπλιο) ρθε Ντερνύς (Derigny Anri Gautier,Γάλλος ναύαρχος) νά μέ δ.
Μο λέγει:
-Τί κάνεις ατο; Ατές ο θέσεις εναι δύνατες. Τί πόλεμον θά κάνετε μέ τόν Μπραΐμη ατο;
– Το λέγω, Εναι δύνατες ο θέσεις κι μες, μως εναι δυνατός θεός που μς προστατεύει.
Καί θά δείξωμεν τήν τύχη μας σ’ ατές τίς θέσεις τίς δύνατες.
Κι ν εμαστε λίγοι ες τό πλθος το Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ’ να τρόπον, τι τύχη μας χει τούς λληνες πάντοτε λίγους.
τι ρχή καί τέλος, παλαιόθεν καί ς τώρα, λα τά θεριά πολεμον νά μς φνε καί δέν μπορονε.
Τρνε πό μς καί μένει καί μαγιά.
Καί ο λίγοι ποφασίζουν νά πεθάνουν.
Κι ταν κάνουν ατήνη τήν πόφασιν, λίγες φορές χάνουν καί πολλές κερδαίνουν ».
Καί μέ μιά φράση τά λέει λα γράμματος λλά καί συνάμα πολύ πιό μορφωμένος πό τούς σημερινούς «νεόπλουτους τς γνώσης» Μακρυγιάννης.
«μως εναι δυνατός θεός που μς προστατεύει.»,γράφει. Νάτη πάντηση. μες σήμερα, δυστυχς, χουμε πομακρυνθε πό τό Θεό, τόν διώχνουμε καθημερινά πό τή ζωή μας. Προτιμμε τό σκοτάδι πό τήν πηγή τς ζως.
Στό νομα τς «προόδου», πεμπολομε τήν παράδοσή μας, τίς ξίες καί τά δανικά το θνους μας. 
παρνιόμαστε τόν λληνορθόδοξο πολιτισμό μας καί τίς πιταγές τν προγόνων μας καί γκολπωνόμαστε κριτα τόν δυτικοευρωπαϊκό τρόπο ζως μόνο καί μόνο γιά νά μή μς χαρακτηρίσουν πισθοδρομικούς.
Καί τσι φτάνουμε στό σημεο νά διώκουμε τήν κκλησία.
Λέει πάλι Μακρυγιάννης:
«Καί βγκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερντες, λληνες, σπορά τς βραιουργις, πού επαν νά μς σβήσουν τήν γία Πίστη, τήν ρθοδοξία διότι Φραγκιά δέν μς θέλει μέ τέτοιο ντμα ρθόδο ξον.
Καί κάθησα καί κλαιγα διά τά νέα παθήματα.
Καί πγα πάλιν ες τούς φίλους μου τούς γίους. ναψα τά καντήλια καί λιβάνισα λιβάνιν καλόν γιορείτικον.
Καί σκουπίζοντας τά δάκρυά μου τούς επα:
«Δέν βλέπετε πού θέλουν νά κάμουν τήν λλάδα παλιόψαθα; Βοηθεστε, διότι μς παίρνουν, ατοί ο μισοέλληνες καί θρησκοι, ,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν χομεν».
λεγε σχετικά μέ ατό  γιος Κοσμς Ατωλός, Πατροκοσμς.
«λα μπορον νά σς τά πάρουν. 
Ψυχή καί Χριστό μως, μόνο ν τά δώσετε σες».
ς ξυπνήσουμε πομένως πιτέλους καί ς μήν τούς φήνουμε νά ξεπουλον τήν πατρίδα μας καί νά κποιον σα χουν κερδηθε μέ αμα.
ς διαφυλάξουμε ς κόρη φθαλμο τήν παράδοσή μας κι ς συνεχίσουμε τούς δυναμικούς γνες πού ο γιοι τς κκλησίας κι ο ρωες το θνους μας χουν ξεκινήσει χιλιάδες χρόνια τώρα στε νά μένει νόθευτη ρθόδοξη πίστη καί νά κυματίζει ψηλά λληνική σημαία.
Γιατί δυστυχς
«Φραγκεμένους μς θέλουν τά τσογλάνια το τρισκατάρατου το Πάπα. Μήν φήσετε, γιοί μου ατά τά γκιντί πουλημένα κριγιάτα τς τυραγνίας νά μασκαρέψουν καί νά φανίσουν τούς λληνες, κάνοντας περισσότερα κακά πό ατά πού καταδέχθηκεν Τορκος ς τίμιος χθρός μας.
νας δικός μου γωνιστής μο φερε καί μο διάβασεν να παλαιόν χαρτί, πού γραψεν κοντομερίτης μου γιος παπς, Κοσμς Ατωλός.
Τόν κρέμασαν ες να δέντρον Τορκοι καί βραοι, διότι τρεχεν ελογημένος παντο καί δίδασκεν λλάδα, ρθοδοξία καί Γράμματα.
γραφεν μακάριος κενος τι: «νας νθρωπος νά μέ βρίσει, νά φονεύσει τόν πατέρα μου, τήν μητέρα μου, τόν δελφόν μου καί στερα τό μάτι νά μο βγάλει, χω χρέος σάν χριστιανός νά τόν συγχωρήσω.
Τό νά βρίσει τόν Χριστόν μου καί τήν Παναγία μου, δέν θέλω νά τόν βλέπω». Τό χαρτί το πατέρα Κοσμ βαλα καί μο τό καθαρόγραψαν.
Καί τό κράτησα ς γιον Φυλαχτόν, πού λέγει μεγάλην λήθειαν. Θά π νά μο γράψουν καλλιγραφικά καί τόν λλον θάνατον λόγον του, «τόν Πάπαν νά καταρσθε ς ατιον».
Θέλω νά τό βλέπω κοντά στά ’κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας νάξιοι λέγουν τι ν τά φτιάξουμε μέ τόν δικέρατον Πάπαν, θά λιγοστέψουν ο κίντυνοι, τά βάσανα καί φτώχεια μας, τρομάρα τους.
Καί επαν ο θρησκοι πού βάλαμεν ες τόν σβέρκο μας νά μή μανθάνουν τά παιδιά μας Χριστόν καί Παναγίαν, διότι θά μς παρεξηγήσουν ο σχυροί.», συνεχίζει καυστικός Μακρυγιάννης.
διαίτερα σήμερα, πού Νέα Τάξη Πραγμάτων χει κηρύξει νηλε πόλεμο στήν κκλησία, χουμε χρέος λοι νά φανομε ντάξιοι τν περιστάσεων καί νά διαφυλάξουμε τόν συνδετικό στό τς κοινωνίας μας, τήν ρθοδοξία, πού βάλλεται πό παντο καί κατασυκοφαντεται.
«Καί βγκαν κόμη νά ’ποτάξουν τήν κκλησίαν, διότι χει πολλήν δύναμη καί τήν φοβονται. Καί επαν λόγια πρεπα διά τούς παπάδες.
μες, μέ σκιάν μας τόν Τίμιον Σταυρόν, πολεμήσαμεν λοθε, σέ κάστρα, σέ ντερβένια, σέ μπογάζια καί σέ ταμπούργια. Καί ατός Σταυρός μς σωσε.
Μᾶς δωσε τήν νίκη καί χασε (δήγησε σέ ττα) τόν πιστον Τορκον. Τόση μικρότητα στόν Σταυρό, τόν σωτήρα μας!Καί βρίζουν οἱ πουλημένοι ες τούς ξένους καί τούς παπάδες μας, τούς ζυγίζουν ναντρους καί πόλεμους.»
Πόσο ἐπίκαιρα εναι πράγματι τά λόγια ατά το Μακρυγιάννη!
ς τιμήσουμε, λοιπόν, ς ντάξια γγόνια λους ατούς τούς ρωες, μιμούμενοι δηλαδή τούς προγόνους μας πού γωνίστηκαν «γιά τοῦ Χριστο τήν πίστην τήν γίαν καί τς πατρίδος τήν λευθερίαν» πεθαίνοντας «πρῶτα πέρ πίστεως κι στερα πέρ πατρίδος».
ς μήν τούς λησμονομε, λλά ς τούς χουμε ς πρότυπα. Εἶναι τό λιγότερο πού μπορομε νά κάνουμε. ν καί βέβαια, πως εστοχα καταλήγει Μακρυγιάννης,
«Πατρίδα νά θυμᾶσαι σύ ατούς που, διά τήν τιμήν καί τήν λευτερίαν σου, δέν λογάριασαν θάνατο καί βάσανα.
Κι ἄν σύ τούς λησμονήσεις, θά τούς θυμηθον ο πέτρες καί τά χώματα, ὅπου χυσαν αματα καί δάκρυα».
.
ντιγραφ γι τὸ «σπιτὰκι τς Μλιας»